Ik had het mij nochtans schoon voorgesteld.
Een volle week verlof. Geen dokters, geen ziekenhuisgangen, geen gesprekken waarin men met ernstige gezichten naar grafieken zit te kijken alsof het de beurskoersen van Wall Street zijn. Gewoon wat leven. Wat wandelen, wat rondprutsen, een lotgenootje bezoeken, een cappuccino meer dan strikt noodzakelijk — kortom: vakantie.
Maar ja.
Vorige week had ik natuurlijk nog PSA laten prikken. En PSA-cijfers hebben de vervelende eigenschap dat ze bij dokters dezelfde reactie uitlokken als een rookmelder bij een klein beetje toastdamp: meteen wil men gaan kijken wat er gaande is.
Dus liet de uroloog weten dat hij mij toch nog eens wilde zien. En dat kon dan eerst gisteravond.
Zo begon hetverlof dus niet met een wandeling of een terrasje, maar met een consultatiekamer, een computerscherm vol cijfers en uiteindelijk de vraag die ik eigenlijk al verwacht had: of we nog eens een PET-PSMA-scan zouden doen.
Nu zou een mens kunnen zeggen: dat regelen we wel na het verlof.
Maar Mevr willy, die een gezond wantrouwen heeft tegenover uitstelgedrag in medische zaken, vond dat absoluut geen goed idee. Die afspraak moest en zou nog vóór het verlof geregeld worden.
En zo zat ik vandaag alweer aan de telefoon om dat allemaal in gang te steken.
Afspraak 4mei.,d'r zijn blijkbaar veel zieke prostaatkankerlijers.
Resultaat: van die mooie, rustige week verlof zijn er inmiddels al bijna twee dagen afgeknabbeld.
Pfff....
Maar nu zijn we toch eindelijk weg. Doei......