Ergens diep in de bossen van Almere hebben ze een muurtje geplaatst. Geen groot bouwwerk waar toeristen selfies voor maken, maar een bescheiden muur, verscholen tussen bomen die al generaties lang hun eigen verhaal fluisteren.
Je bereikt hem niet zomaar. Eerst is er een pad, breed en uitnodigend, alsof het bos je vriendelijk tegemoetkomt. Maar naarmate je verder stapt, wordt dat pad smaller, stiller, koppiger bijna, tot je het gevoel krijgt dat je ergens binnendringt waar je eigenlijk niet hoort.
En dan zie je hem staan: dat muurtje.
In die muur zit een deur. Klein. Zo klein dat je er niet fier rechtop doorheen kan, maar je knieën moet plooien, je hoofd moet buigen — alsof het bos zelf eist dat je eerst een beetje nederigheid toont voor je verder mag.
Maar wie zich door die deur wurmt en ze achter zich sluit — en aan de binnenkant de zware grendel in het slot laat vallen, zodat er werkelijk niemand meer bij kan — krijgt iets bijzonders cadeau: een stuk bos dat even alleen van hem is. Geen stemmen, geen wandelaars, geen gedoe. Alleen het geritsel van bladeren en het zachte gevoel dat de wereld daarbuiten voor een moment ophoudt te bestaan..
Vandaar ook de naam van die muur: In eenzaamheid.
En zo voelde dit verlof eigenlijk ook een beetje. Alsof we, ondanks de gebruikelijke knabbels van de witte jassen — want ja, die hebben in het begin toch weer een paar dagen van ons verlof afgeknaagd — uiteindelijk toch door zo’n klein deurtje zijn gekropen, weg van alles wat moet en hoort.
Nou, we zijn dus weer thuis.
En eerlijk gezegd: het was een van de betere tripjes. Prachtig weer, dat soort weer waarbij je voeten vanzelf blijven stappen en je hoofd eindelijk eens zwijgt. Veel en mooi gewandeld, paden gevolgd die soms nergens heen leken te gaan maar toch altijd weer ergens uitkwamen. Nog wat kringloopschatten gevonden — want ja, een kringwinkel is voor Mevr willy ongeveer wat een goudmijn is voor een goudzoeker — en, last but not least, nog een paar lieve mensen bezocht die het verblijf net dat beetje warmer maakten.
En als perfecte afsluiter was er gisteren nog iets dat minstens even heilig is als dat muurtje in het bos: ons vrijdagmenu, dat voor deze ene keer plechtig naar zaterdag was verschoven.
Want sommige tradities, daar kruip je graag nog eens een extra keer voor door de knieën.