Héhé.
't Is weer voorbij, die maand december. Pfff...
Zoals elk jaar eigenlijk: véél te druk, véél te veel van alles, véél te weinig ademruimte. Sinterklaas, kerst, tweede kerst, nieuwjaar, tweede nieuwjaarsdag — die hele rimram. Nog een jubileumfeestje ertussen. En dan, alsof dat nog niet genoeg is, ook nog twee kleinkinderen die allebei het lef hebben om in december te verjaren. Allebei. Serieus. Alsof ze dat onderling afgestemd hebben. En ja hoor, dan verwachten ze uiteraard ook nog feestjes, cadeautjes en een daddy die enthousiast “oooh” en “aaah” roept terwijl hij heimelijk droomt van een zetel, een deken en stilte.
Maar vandaag… vandaag is het achter de rug. Opgeruimd. Klaar. De slingers zijn weer dozen geworden, de kaarsen stompjes, de agenda plots verdacht leeg.
Rust.
En dat woord voelt ineens zwaarder dan al die cadeaus samen.
Want als ik eerlijk ben, dan is dat eigenlijk het enige wat ik verlang voor dit nieuwe jaar. Geen grote plannen. Geen bucketlists. Geen heroïsche voornemens die na drie weken weer sneuvelen tussen twee cappuccino’s. Gewoon rust. Dagen die voortkabbelen zonder kopzorgen. Ochtenden die nergens heen moeten. Avonden die niet meer zijn dan wat ze zijn.
Dat soort rijkdom.
En ja, natuurlijk sluipt het er dan toch even in, dat stemmetje. Dat stemmetje dat jullie ook kennen. Dat kankerstemmetje dat vraagt of het zich dit jaar misschien ook eens wat koest wil houden. Geen noodscenario’s voorlopig, dat voel ik wel, maar toch… een mens blijft hopen dat het beest even in zijn mand blijft liggen, snurkend, liefst ver weg.
Maar wat ik misschien nog het meest wens, is dat dit hier mag blijven bestaan. Deze plek. Dit forum. Dat er nog lang ruimte is om te schrijven, te lezen, te reageren. Niet alleen voor een traan — die mag er zijn — maar vooral ook voor een lach, voor wat milde spot, voor wat humor die soms een beetje scheef staat maar wel recht uit het hart komt.
Dus nee, dit is geen echte nieuwjaarswens. Geen “gelukkig nieuwjaar” met een strik errond. Dit is meer een stille wens, voor mezelf en voor jullie: wat meer rust, wat minder gedoe, en vooral nog lang samen hier. Kabbelend. Met vallen en opstaan.
En af en toe eens pfff zeggen. Dat ook.