Voor alle duidelijkheid, en voor wie het vorige blog gemist heeft:
ik heb onlangs een boze, officiële, aangetekende brief uit de hemel gekregen. Zo eentje met dossiernummer, dreigende toon en zinnen die je niet leest maar ondergaat. Blijkbaar had ik mijn hemelse verplichtingen wat laten versloffen, en daar kijkt men hierboven toch iets minder soepel tegenaan dan ik had gehoopt.
Mijn eerste reflex was uitleg. Terugschrijven. Nuanceren. Iets met leven, drukte, omstandigheden en goede bedoelingen. Maar pfff… uitleg werkt hier beneden al nauwelijks. Laat staan daarboven.
Na rijp beraad — en met rijp bedoel ik: drie keer herlezen, één keer gevloekt en daarna een cappuccino — heb ik besloten het anders aan te pakken.
Ik heb bloemen gekocht.
Lelies. Echte. Groot. Wit. Streng. Met daartussen een paar vergeef-me-nietjes, klein en onschuldig, alsof ze per ongeluk waren meegekomen. Dat leek mij inhoudelijk correct.
En daarna heb ik iets gedaan wat ik normaal vermijd:
ik ben persoonlijk naar de hemel gegaan om Olivia te spreken.
Geen brief. Geen mail. Geen formulier in drievoud.
Gewoon… gaan.
Wat daar precies gebeurd is, ga ik hier niet uit de doeken doen. Niet omdat het geheim is, maar omdat het hier niet past. Laat ons zeggen dat bloemen soms meer zeggen dan woorden, en dat sommige gesprekken beter niet publiek worden nagesynchroniseerd.
Wie wil weten hoe dat is afgelopen — en of mijn hemels dossier nog open ligt — die vindt het in Bericht van Hierboven.
Hier hou ik het voorlopig bij dit:
ik heb bloemen gekocht, ik heb mij verplaatst, en ik heb geleerd dat stilte soms de enige vorm van verzet is die werkt.
En ja…
Olivia leeft nog.
