Het eerste forumloze weekend zit erop. Nog niet helemaal, maar 't is lang genoeg geweest.
Vrijdagavond ging het scherm dicht. Afspraak is afspraak. Weekend. Geen forum. Geen bloggen. Geen surfen. Geen appen. Niks. Digitale onthouding. Ik dacht nog: dat zal wel lukken. Twee dagen. Wat is dat nu?
Maar zaterdagmorgen wist ik het al. Dit gaat lastig worden. Geen forum openen. Geen rondje langs de berichten. Geen kijken wie er wakker is, wie slecht geslapen heeft, wie een grap heeft gemaakt, wie steun nodig heeft. Geen blogidee in mijn hoofd laten groeien. Niks. Dat voelt alsof ge uw bril afzet en de wereld plots wazig wordt.
We deden wat koppels doen. Samen ontbijten. Wat praten. De lijst overlopen van alles wat nog moet gebeuren. Een eindeloze lijst. Genoeg om honderd weekends te vullen. Maar ergens zat mijn hand constant te jeuken. Naar een muis. Naar een toetsenbord. Naar een scherm dat oplicht. Gewoon even kijken. Eén minuut. Dat mocht niet. En dat is dus niet te harden.
Geen bloggen, tot daar toe. Maar ook niet even surfen. Niet appen. Niet binnenwippen op het forum. Dat is geen hobby die ge even laat liggen. Dat is een dagelijkse reflex. En als ge dat afpakt, merkt ge pas hoe vast dat zit.
Twee dagen. Een eeuwigheid
Maar een mens wordt vindingrijk, zeker als zijn vingers gewend zijn aan getokkel en zijn hoofd nog ergens anders zit.
Mevr willy verzamelt al een half mensenleven postkaarten. Oude, vintage kaarten uit de jaren veertig tot zestig. Kindjes met rode wangetjes, konijntjes met strikjes, bloemetjes die eeuwig lente beloven. Een papieren wereld die nooit ouder wordt. Haar kleine museum.
En ooit, lang geleden, ben ik daar fanatiek in mee gestapt. Ik struinde het internet af, kocht grote loten, dozen vol. Honderden kaarten. Soms duizenden. Mevr willy haalde er haar pareltjes uit, de rest ging opzij “voor later”. Dat later is ondertussen een zolder geworden. Mijn scheerzolder. Met nog minstens zestig, zeventigduizend kaarten die daar al jaren liggen te verkommeren, geduldig, stil, vergeten.
En al jaren dat die kaarten weg moeten. Eerder hadden we al de hele kelder met boeken geruimd en had ik mijn verzameling tarots van de hand gedaan. Maar die postkaarten… gewoon te veel werk om eraan te beginnen.
Toch moet het gebeuren. Na ons gaan ze gewoon mee met het oud papier en daar heeft niemand iets aan.
En dus had ik ineens een briljant idee. Of een nuttig idee. Of gewoon een idee dat verdacht goed uitkwam.
We gaan daar eindelijk aan beginnen. Alles inscannen. De gewone kaarten in pakketjes van honderd. De mooiere stukken per stuk. En dan aanbieden op 2dehands, op Marktplaats, op zoek naar andere verzamelaars met evenveel geduld en evenveel schoendozen. Een liefdevolle bestemming, noemen we dat dan. En wie weet, een kleine aanvulling op dat armemensenpensioentje van Mr willy. Elk kaartje een paar centen. Elk doosje een klein extraatje. Het voelt bijna als werken voor mijn geld, maar dan wel zittend.
De taakverdeling is helder. Mr willy sorteert, scant, zet op. Prima weekendwerk. Mevr willy doet de opvolging. Vragen beantwoorden. Pakketjes regelen. Afhandelen.
Samen aan de postkaartentafel. Samen de zolder leger maken. Samen nog iets redden van wat anders verdwijnt.
En ja, daar hoort een computer bij. Een scanner. Bestanden. Mapjes. Nog een mapje in een mapje in een mapje. Officieel is het weekendwerk. Geen bloggen. Geen forum. Geen nachtelijke mijmeringen die meteen de wereld in moeten.
Maar terwijl die scanner zoemend zijn werk doet, kan ik af en toe eens snel een blik werpen. Heel onschuldig. Heel toevallig. Gewoon even kijken of alles nog draait daar. Of er iemand iets geschreven heeft. Of er iemand misschien zit te wachten op een antwoord. Een klein heimelijk bezoekje, tussen twee postkaarten door.
Mijn vingers mogen bewegen, mijn hoofd mag ordenen, Mevr willy tevreden.
En Mr willy niet helemaal onthand.
PS
Aan onze eigen verzameling wordt nog altijd gewerkt.
Dus zij die toevallig nog oude postkaarten moesten hebben in bovenstaande stijl, die geven maar een seintje. Altijd goed voor een heel dikke knuffel
Reactie plaatsen
Reacties