Gvd Willy, zit ge nu wéér achter die pc?”
Ze zegt het niet eens boos meer. Het is een soort vermoeide woede. Een woede die al te vaak herhaald is, zoals een wekker die blijft afgaan omdat niemand hem nog hoort.
“Van ’s morgens tot ’s avonds. Getokkel, getokkel, getokkel. Bloggen. Boekjes. Chatten. Wolven. Hemels gedoe. Strips. Indexen. Pagina’s. Bestanden. Mapjes. Nog een mapje in een mapje in een mapje. Als ik de pc open, word ik duizelig van de boomstructuur alleen al.”
Ze komt dichter. Ik voel haar achter mij staan. Haar adem in mijn nek. Niet romantisch. Eerder als een deurwaarder.
“En voor mij? Niks. Geen tijd. Geen aandacht. Geen gesprek. Ge zit daar alsof ge in een andere wereld woont. Misschien moet ge daar gewoon gaan wonen. In dat scherm. Dan zet ik er een plantje voor. Dan moet ik dat getokkel tenminste niet meer horen. Ik krijg er schele hoofdpijn van, Willy. Schééle hoofdpijn.”
Ze zucht. Zo’n lange zucht, die al weken klaarzat.
“Ik heb gewoon niks aan u zo. Ik woon hier precies alleen. Met een man die wel lijfelijk aanwezig is, maar geestelijk ergens tussen een hemelse cursus, een roedel wolven en een vrouw van honderdvijftig kilo die in de sneeuw rondloopt.”
Even stilte.
“En weet ge wat het ergste is? Ge vindt dat nog normaal ook.”
En met dat sermoen heeft ze eigenlijk gelijk.
Niet een béétje gelijk. Gewoon gelijk. Zo’n gelijk waar ge u niet uit praat, niet relativeert, niet wegwuift met een “ja maar ik schrijf nu eenmaal graag”. Uiteindelijk blijft de kale waarheid over: ik zit veel te veel achter dat scherm, en zij zit veel te vaak alleen in dezelfde kamer.
Er volgt nog wat formeel geharrewar. Geen donder en bliksem. Eerder diplomatie. Onderhandelingen aan de keukentafel. Twee mensen die al lang samenleven en elkaars zwakke plekken ondertussen beter kennen dan hun eigen medicatiedoos.
Het akkoord is verrassend helder.
Tijdens de week mag ik doen wat ik wil.
Bloggen. Boekjes bouwen. Chatten. Wolven loslaten. Engelen lastigvallen. Indexen maken die niemand ooit zal begrijpen. Zolang er ’s avonds maar eten op tafel staat, en ik af en toe ook eens antwoord geef zonder eerst “wacht, ik moet dit nog even opslaan” te zeggen.
Maar het weekend…
Dat wordt van haar.
Vanaf vrijdagavond.
Geen getokkel.a
Geen forum.
Geen blogs.
Geen boekjes.
Maar samen iets doen. Wat precies, dat vult zij wel in. Wandelen. Weggaan. Iets drinken. Fotoalbums maken van reizen die al 10 jaar liggen te vergrijzen. De trap schilderen. Of gewoon naast elkaar zitten en naar dezelfde televisie kijken zonder dat ik ondertussen een tekst in mijn hoofd aan het herschrijven ben.
Ik knik. Zij knikt terug. Vrede wordt getekend.
Maar pff, dat wordt lastig.
Want het forum is geen hobby. Het is een stuk van mijn leven. Een plek waar ik praat, lach, steun vind, steun geef, herkenning ontmoet. Waar ik ’s nachts woorden kan laten ademen en overdag reacties kan lezen die soms meer betekenen dan mensen vermoeden. Het is mijn café, mijn huiskamer, mijn biechtstoel en mijn speeltuin tegelijk.
Dat twee dagen per week dichtgooien, dat voelt een beetje alsof ik mijn voordeur op slot moet doen en de sleutel aan iemand anders geef.
Maar afspraken zijn afspraken. Dus vanaf morgen: zaterdag en zondag hemelse stilte op het forum.
Mr willy offline.
Geen nachtelijk getokkel.
Geen digitale mijmeringen.
Mr willy stapt in de vijfdagenweek.
Reactie plaatsen
Reacties