Ik heb een nieuwe afwijking ontwikkeld.
Nee, geen medische dit keer, maar een creatieve, en ik vrees dat ze chronisch is.
De meesten weten ondertussen wel dat ik graag boekjes maak. Boekjes over van alles en nog wat. Soms wat zwaardere kost rond lotgenoten, soms pure flauwekul om het hoofd luchtig te houden. Bericht van Hierboven, Kanker voor Dummies, De Prostaatpers… Kleine eilandjes waar ik naartoe zwem wanneer de werkelijkheid even te nat wordt.
En recent ben ik aan iets nieuws begonnen.
Karikaturen. Smoelen. Koppen. Gezichtsuitdrukkingen die ge nooit vergeet, zelfs al vergeet ik ondertussen waar ik mijn bril gelegd heb.
In het begin ging dat fantastisch. Eerst eentje, dan twee...
En dan een hele reeks portretten van lotgenoten. Trots was ik, als een kind met een nieuwe kleurendoos.
Tot de commentaren kwamen.
Tanden te groot. Mond te scheef. Teveel rimpels. Wel/geen oorbellen. Wenkbrauwen te hoog. Neus te puntig. Ogen te vrolijk. Ogen te zuur.
Pfff.
Ik voelde mij plots geen kunstenaar meer maar een plastisch chirurg zonder diploma.
Maar kijk, na veel bijslijpen, gladstrijken, tanden verkleinen, rimpels uitwissen en complete vingers van vreemde schouders verwijderen, zijn de eerste vierentwintig klaar. Vierentwintig koppen die mij elke keer opnieuw aan het lachen brengen als ik ze zie staan, alsof ze zelf beseffen hoe belachelijk wij mensen er soms uitzien wanneer we écht lachen.
Oorspronkelijk wilde ik de reeks “Galerij der Giganten” noemen. Dat klinkt groot, artistiek.
Tot Zweef eraan kwam.
“Het Smoelenboekje,” zei hij.
Tja. Dan is de keuze snel gemaakt. Want tegen zo’n woord kun je niet opboksen.
Dus voilà.
Wie zichzelf ooit vereeuwigd wil zien in dit Groot Smoelenboek, Geef een seintje. Hoie meer zielen, hoe meer vreugde. Antwoord verzekerd.
Al kan het zijn dat ge achteraf zegt: “Willy… mijn tanden zijn precies weer te groot.”
Maar dat hoort erbij. 😌
