No Time to Die.
De laatste James Bond film. Daniel Craig die nog één keer de wereld redt, zichzelf kapot loopt, en ondertussen kijkt alsof hij ook al een paar chemo kuren achter de rug heeft. En op het einde fatsoenlijk sterft, zoals dat hoort bij helden van het oude type.
Exit James bond
En daar heb ik gisteravond naar gekeken. Op Netflix.
Nou, van de film zelf ben ik intussen al veel kwijt. Auto’s, kogels, slechteriken, mooie vrouwen — het verdampt sneller dan de warme melk in mijn cappuccino.
Maar het einde bleef hangen. De herdenkingsplechtigheid. M die een tekst voorleest. En dan dat citaat. Wit op zwart. Rustig. Zonder muziek.
Het is de plicht van een mens om te leven, niet om te bestaan.
Ik zal mijn dagen niet verspillen door trachten langer te leven.
Ik zal mijn tijd gebruiken.
Jack London, dacht ik. Maar dat maakt eigenlijk niet uit. Wat telt is dat het er stond. En dat het bleef hangen.
Want bestaan ? Pfff. Bestaan is ademen, eten, slapen. Pillen slikken. Afspraak bij de oncoloog. Weer een scan. Weer een bloedafname. Weer wachten. Weer hopen dat de grafiek niet plots omhoog schiet als een losgeslagen hartslagmeter.
Bestaan is voorzichtig zijn. Niet te ver wandelen. Niet te moe worden. Niet te veel plannen. Bestaan is hopen dat morgen ongeveer lijkt op vandaag. Rustig. Controleerbaar. Overzichtelijk.
Maar leven voelt anders.
Leven is schrijven terwijl Mevr willy zucht dat het getokkel haar hoofdpijn geeft.
Leven is dat ritueel op vrijdagavond.
Leven is rucken met pijnlijke kuiten en tóch thuiskomen met dat belachelijk brede gevoel van “ik ben er nog”.
Leven is boekjes maken die niemand echt nodig heeft, maar waar ik stiekem trots op ben.
Leven is blogs posten en wachten op een paar hartjes of reacties, alsof dat kleine digitale knikjes zijn die zeggen: ja, we zien je.
Leven is plannen maken terwijl de medische agenda zegt dat plannen eigenlijk belachelijk zijn.
Leven is gewoon samen leuke dingen doen .
Leven is cappuccino’s drinken alsof het een ritueel is dat het universum nog bijeen houdt.
En dan dacht ik zo, hoe vaak leef ik en hoe vaak ben ik eigenlijk gewoon bezig met bestaan. Met rekken. Rekken van tijd. Rekken van mogelijkheden. Rekken van behandelingen. Rekken van “nog even”.
Terwijl tijd misschien net iets is dat ge moet gebruiken. Gewoon. Op. Zonder garantie
Dat citaat zegt eigenlijk iets eenvoudigs en meedogenloos tegelijk: je taak is niet om lang te leven, maar om werkelijk te leven zolang je er bent. Niet de dagen verlengen, maar ze gebruiken.
Ik vond het een prachtige, mooie quote. Zo eentje die ge even meeneemt naar bed. En die ’s nachts misschien nog eens zachtjes opduikt. Zonder dat ge er iets mee móét doen. Alleen weten dat hij bestaat. En dat hij ergens een klein lampje aansteekt.
Morgen zie ik wel weer verder.
Nu eerst nog een cappuccino. Dat hoort ook bij leven, dacht ik.