Beste lezers, lotgenoten, orgaandonoren en andere geïnteresseerden in het interne reilen en zeilen van het Lichaam der Willy,
Het is mij ter ore gekomen — via diverse interne klachtenprocedures, een licht geërgerde lever en een nogal dreigende memo van de blaas — dat het alweer een tijdje geleden is sinds de laatste editie van De Prostaatpers het daglicht zag. En ja, dat klopt. De redactie heeft het de voorbije maanden opvallend stil gehouden.
Niet uit onwil, laat dat duidelijk zijn.
Maar zoals dat gaat in een moderne redactie: er was werk. Veel werk. Drukte. Vergaderingen. Administratie. Correspondentie met diverse instanties, oncologen”, radiologen, urologen en die allemaal de vreemde gewoonte hebben om de agenda van een mens vol te zetten met afspraken waar geen enkele journalistieke deadline tegenop kan.
Daarnaast moest de hoofdredacteur — ik dus — ook nog het dagelijkse management van het Lichaam der Willy in goede banen proberen te leiden. Dat blijkt, nu het personeelsbestand wat ouder wordt en bepaalde afdelingen, zoals de knieën en de rug,zich steeds vaker ziek melden, een onderneming die meer tijd opslokt dan een gemiddelde regeringsvorming.
Kortom: De Prostaatpers lag even stil.
Niet dood. Niet begraven. Gewoon tijdelijk in administratief coma.
Maar wees gerust: de interne postbus is in die tijd niet leeg gebleven. Integendeel. Er zijn klachten binnengekomen, brieven, protestnota’s, en zelfs een paar manifesten van organen die vinden dat ze structureel ondergewaardeerd worden in de verslaggeving.
Eén van die brieven was zó verontwaardigd, zó doordrenkt van gekrenkte waardigheid en tegelijk zo pijnlijk terecht, dat de redactie niet anders kon dan hem meteen door te sturen naar de drukkerij.
Want soms komt het protest niet van de grote spelers. Niet van hart, longen of prostaat.
Soms komt het van een klein, vergeten onderdeel van het lichaam.
Eentje dat meestal zwijgt.
Tot het op een nacht tegen een bedpoot botst.
En dan is de revolutie nabij.
Lieve Lotgenoten , met gepaste eerbied en een lichte hink in de pas, presenteert De Prostaatpers vandaag haar nieuwste ingezonden klacht:
#12 — De Kleine Teen en de Grote Onrechtvaardigheid.
