Een mens denkt graag dat zijn leven bestaat uit grote beslissingen. Het huwelijk. De kinderen. Een huis kopen. Van werk veranderen. Dat soort plechtige momenten waar achteraf foto’s van bestaan en waar mensen later over praten met woorden als “dat was een belangrijk keerpunt”.
Maar eigenlijk zijn het vaak heel andere dingen.
Een man op een vliegveld in Washington die even stopt voor een kop koffie.
De jongen achter de toonbank is wat traag, de man kijkt naar zijn telefoon, de tijd glipt langs hem heen, en tegen de tijd dat hij bij de gate komt, is het vliegtuig al weg.
Veertig minuten later botst datzelfde vliegtuig tegen een helikopter. Tweeënzestig mensen dood. Eén stoel leeg.
En ergens op een luchthaven zit een man met een papieren koffiebeker in zijn hand, zonder dat hij weet dat de Dood net even zijn schouder heeft aangeraakt en weer is doorgelopen.
Niet vandaag. Niet jouw beurt.
Het zijn dat soort dingen die mij aan het denken zetten. Hoe een mens voortdurend door een web van kleine beslissingen wandelt zonder te beseffen hoeveel er op het spel staat.
Links afslaan in plaats van rechts. Tien minuten vroeger vertrekken.
Een gesprek aangaan met iemand die naast je zit. Of net zwijgen.
En soms… heel soms… een website openen.
Sommige dingen in een leven kies je niet.
Niemand staat ’s morgens op met de gedachte: vandaag ga ik eens kanker krijgen. Dat overkomt je gewoon, ergens tussen twee gewone dagen in, zonder waarschuwing, zonder dat je daar ooit een deur voor hebt geopend.
Maar wat je daarna doet, dat zijn weer die kleine kruispunten waar een leven langzaam een andere richting neemt.
Want eerlijk gezegd: stel dat ik dit forum nooit gevonden had.
Dat lijkt zo’n futiele gebeurtenis. Een klik. Een nieuwsgierigheid. Misschien een avond waarop ik wat zat te zoeken op internet omdat het in mijn hoofd weer eens te druk was, omdat dat kankerspook weer zat te rommelen in de kelder van mijn gedachten.
En ergens kwam ik hier terecht.
Als dat niet gebeurd was, zou mijn leven er vandaag anders uitzien. Niet dramatisch anders misschien. De zon zou nog steeds opkomen, de kanker zou nog steeds bestaan, Mevr willy zou nog steeds naast mij in bed liggen te slapen terwijl ik ’s morgens te vroeg opsta.
Maar toch. Er zou een stilte zijn die nu niet bestaat.
Want hier zitten mensen die ik nooit in mijn leven ontmoet zou hebben. Mensen die ergens in Nederland of Vlaanderen achter hun eigen scherm zitten, met hun eigen ellende, hun eigen humor, hun eigen koppige pogingen om ondanks alles nog iets van het leven te maken.
En zonder dat forum zouden die mensen gewoon niet bestaan in mijn wereld.
Dat blijft een vreemd idee.
Zoals die vlinder waar wetenschappers het altijd over hebben. Dat kleine gefladder van vleugels dat, ergens ver weg in de tijd, een ketting van gebeurtenissen op gang zet die uiteindelijk uitmondt in een storm aan de kust.
Misschien is een forum ook zoiets.
Een kleine digitale vlinder.
Want door dat forum ben ik beginnen schrijven. Door dat forum heb ik mensen leren kennen die plots geen vreemden meer waren. Door dat forum heb ik soms, op dagen dat alles een beetje te zwaar werd, het gevoel gehad dat er ergens iemand zat die het begreep.
Niet omdat die mij kende. Maar omdat die hetzelfde meemaakte.
En soms vraag ik mij af hoe het leven er had uitgezien zonder al die kleine kruispunten.
Wat als ik haar hand 50 jaar geleden niet had vastgenomen?
Wat als ik die ene baan wél had aangenomen, die andere stad wél had gekozen, die ene ruzie niet had laten uitdoven?
Een mens loopt door zijn leven alsof hij in een huis vol deuren staat.
En elke keer als je er één opent, vallen er honderd andere voorgoed dicht.
Dat is misschien wel het vreemde aan ouder worden. Je begint te zien hoeveel levens je eigenlijk niet hebt geleefd.
De man die je had kunnen zijn. De stad waar je had kunnen wonen. De fouten die je had kunnen maken. Of de dingen die je had kunnen doen, maar niet gedaan hebt
Maar vreemd genoeg voelt het niet als verlies.
Eerder als een soort mild besef dat een leven niet bestaat uit het perfecte pad, maar uit het pad dat toevallig onder je voeten lag toen je de volgende stap zette.
Een verkeerde afslag. Een gemiste vlucht. Een website die je toevallig opent.
En soms, heel soms, blijkt achter zo’n onbenullig moment een heel stuk van je leven te liggen.
Zonder dat je het op dat moment ook maar een seconde doorhad.