Eerder deze week heb ik nog wat bloed laten aftappen. PSA laten prikken, zoals dat in het jargon heet.
De uitslag was zoals verwacht: weer een tikje gestegen. Niet dramatisch, maar genoeg om de nieuwsgierigheid van de medische wereld wakker te maken. Maandag mag ik dus bij de uroloog op audiëntie verschijnen, waar men met ernstige gezichten naar grafieken zal kijken en waar ongetwijfeld ergens in het gesprek de woorden “PET-PSMA-scan” zullen vallen.
En is het niet nu, dan toch zeker bij de volgende controle binnen zes weken.
Maar goed, dat is zorg voor later.
Want zodra dat doktersbezoek achter de rug is, trekken Mevr willy en ik er weer even op uit. Het campertje wordt weer klaargemaakt, de cappuccinovoorraad wordt veiliggesteld, en dan gaan we nog wat rondtoeren in Nederland.
Hoe lang? Geen idee.
Minstens een dag of drie. Maar de weergoden lijken ons momenteel vriendelijk toe te knikken, dus het kan evengoed een week worden… of nog wat langer.
Waar naartoe? Eerste stop is Alkmaar, en daarna wordt het een invuloefening.
Het slechte nieuws is wel dat er vermoedelijk een tijdje weinig of geen blogs zullen verschijnen.
Het goede nieuws is dat, als kleine compensatie voor die nakende radiostilte, er dit weekend nog wél eentje zal verschijnen. Misschien zelfs twee, als de inspiratie en de cappuccino hun werk doen.
En het eerste gaat dus over een getal.
Een heel bijzonder getal.
Het getal π.
Want vanmorgen wist Mr Google mij te vertellen dat het vandaag de dag van het getal π is.
Pff. Ze zouden beter eens een internationale cappuccinodag invoeren. Daar heeft een mens tenminste iets aan.
Maar neen. Het blijkt dus over wiskunde te gaan.
π.
3,1415926535… enzovoort.
Een getal dat nooit stopt. Dat zich eindeloos verder zet, zonder patroon, zonder afronding, zonder ooit te zeggen: zo, nu is het genoeg geweest.
En daar zat ik vanmorgen dus naar te kijken, met een grote mok cappuccino — sommige rituelen zijn belangrijker dan wiskunde — en ik dacht: dat is eigenlijk een vreemd symbool voor iemand die leeft met kanker.
Want kanker maakt een mens juist erg bewust van het tegenovergestelde.
Van grenzen.
Plots wordt het leven geen eindeloze reeks cijfers meer, maar een reeks afspraken. Een scan hier. Een bloedonderzoek daar. Een PSA-waarde die stijgt of daalt alsof ze persoonlijk betrokken is bij uw toekomst. Een behandeling die begint en weer stopt.
Het leven krijgt plots komma’s en punten.
En toch, terwijl ik zo naar dat getal π keek, begon ik te denken dat het misschien toch niet zo’n slecht symbool is.
Niet omdat het oneindig is. Maar omdat het nooit af raakt.
Het blijft maar doorgaan met cijfers. Geen elegant einde. Geen afgeronde conclusie. Gewoon: nog een cijfer, en nog een, en nog een.
En eigenlijk lijkt een mensenleven daar verrassend hard op.
Niemand leeft een perfect afgerond verhaal. Het leven is geen mooi rond getal. Het zijn losse cijfers achter de komma. Een wandeling hier. Een gesprek daar. Een ziekenhuisbezoek. Een grap op het forum. Een dag dat het goed gaat. Een dag dat het wat minder gaat.
Geen groot afgerond geheel. Gewoon een lange rij kleine dingen.
Misschien is dat wel de echte les van π: dat het leven niet perfect afgerond hoeft te zijn om waarde te hebben. Dat het genoeg is dat er steeds nog een cijfer bijkomt.
Nog een dag. Nog een wandeling. Nog een kop cappuccino.
En eerlijk gezegd… als het universum toch bezig is met cijfers achter de komma toe te voegen, dan hoop ik dat er nog een paar duizend bijkomen.
Ik heb namelijk nog een hoop blogs te schrijven.