Ik ben dus 72.
Bijna zes jaar prostaatkanker.
En eigenlijk mag ik niet klagen, dat zeg ik ook altijd. Weinig echte pijn, nog best goed mobiel, nog zelfstandig. Als je sommige verhalen hoort van anderen, dan weet je dat het veel erger kan.
Maar tegelijk zie je wel dat het achteruitgaat. De bloedwaarden kruipen de verkeerde kant op. De conditie zakt. Van 30 km joggen naar 5 en alsmaar trager. . Dingen die vroeger vanzelf gingen, kosten nu moeite. Je kan dat wel relativeren, maar je kan er ook niet naast kijken.
Dus ja… je weet dat je tijd eindig is. Dat is geen drama, dat is gewoon realisme. Met wat geluk nog een paar goede jaren. Met wat minder geluk… tja…
En de 80 zal ik dus nooit halen. Daar heb ik me allang bij neergelegd.
Of toch niet?
Want vandaag was Mevr willy op bezoek bij een verre tante. Die is 92. Nog vrij goed bij, blijkbaar. Zo iemand waar iedereen met een beetje bewondering naar kijkt.
Tweeënnegentig...
En dan valt ineens weer dat besef: dat zit er voor mij dus niet in. Dat soort oud worden, rustig ouder worden, dat is blijkbaar niet voor iedereen weggelegd.
En ik moet eerlijk zeggen: dat doet pijn. Niet elke dag, niet constant, maar het zit wel ergens onder de oppervlakte.
Het is niet zozeer de angst om dood te gaan. Daar kan ik rationeel wel naar kijken. Maar het idee dat je dat stuk leven gewoon niet krijgt… dat je niet rustig oud mag worden… dat schuurt.
Je ziet mensen van 85, 90, soms nog ouder. Met hun kwaaltjes, hun traagheid, hun verhalen over vroeger. En ergens dacht ik vroeger ook dat dat het pad was: werken, ouder worden, wat vertragen, en op het einde een rustige oude dag.
Blijkt dus dat dat voor mij niet het plan is.
En ik denk dat dat misschien wel een van de diepste redenen is van dat onbestemde gevoel van ongelukkig zijn. Niet omdat het vandaag slecht gaat. Maar omdat je weet dat er iets ontbreekt in je toekomst.
Niet de grote dingen. Gewoon tijd.
Nog wat jaren extra. Nog wat gewone dagen.
Maar das blijkbaar niet voor iedereen weggelegd.