Vrijdagavond… ja, dat kennen jullie ondertussen wel.
De wekelijkse tête-à-tête met Mevr willy: stokbrood, kaas, een fles wijn die dapper zijn laatste dagen slijt, en een dessert dat altijd nét iets te groot is voor een mens met goede voornemens.
Maar — wat jullie nog niet wisten — terwijl bovenaan het huishouden vredig zit te knabbelen, blijkt er diep in het lichaam van Mr willy nog een tweede vrijdagavondtraditie te bestaan.
Eentje waar geen wijn aan te pas komt.
Maar wél kalktabletten, scheve botten en een handdoek die dienstdoet als kaarttafel.
Jawel: een clandestiene kaartavond in het bekken.
Drie botten — zwaar gehavend door kanker, behandelingen en het algemene gezeur van ouderdom — blijken daar elke week samen te komen om een potje rammelpoker te spelen. Geen inzet in euro’s, maar in waardigheid, herinneringen en de vraag welk bot het eerst definitief de geest geeft.
Volgens onze bronnen (en geloof me, die zitten soms héél diep) zijn er daar discussies over ingestorte wervels, verdwenen kalk, behandelingen die meer weg hebben van een militaire oefening zonder terugkeerplan, en nostalgische verhalen over de tijd dat ze nog recht stonden alsof het vanzelf ging.
Het resultaat?
Een artikel in De Prostaatpers dat tegelijk lachwekkend en een tikje pijnlijk herkenbaar is — zoals een slechte rug na een goede dag.
Dus… als je straks weer braaf aan tafel zit, denk dan even hieraan:
Terwijl jij je dessert aansnijdt, kan het best zijn dat er ergens in jullie onderlijf een stel botten zit te kaarten en zich afvraagt hoe het in hemelsnaam zo ver heeft kunnen komen.
Lees het artikel.
Maar doe dat bij voorkeur zittend — je weet nooit wie er daar beneden meeluistert.
