Ik heb geleerd
dat kanker geen donder is
die ineens uit de lucht valt.
Het is eerder motregen.
Langzaam.
Koud.
Hardnekkig.
Je wordt nat
voor je het goed beseft.
Ik heb geleerd
dat het woord "uitgezaaid"
niet schreeuwt.
Het fluistert.
Maar het blijft hangen.
Zoals een geur
die niet meer uit je jas wil.
Je trekt die jas aan.
Elke dag opnieuw.
Ik heb geleerd
dat dokters rustig praten.
Altijd rustig.
Zelfs wanneer ze woorden uitspreken
die je leven in twee snijden.
Voor en na.
Alsof kalmte
een pleister is
voor alles wat kapotgaat.
Ik heb geleerd
dat wachten een vak is.
Wachten op uitslagen.
Wachten op scans.
Wachten op cijfers
waarvan je vroeger niet eens wist
dat ze bestonden.
PSA.
Tracers.
Beelden.
Wachten
tot iemand zegt
wat je al vreest.
Ik heb geleerd
dat pijn niet altijd luid is.
Soms zit ze stil.
Diep.
Onzichtbaar.
In botten.
In heupen.
In vermoeidheid
die niet meer weggaat met slapen.
Gewoon blijven liggen.
Als een hond
die niet meer weg wil.
Ik heb geleerd
dat angst zelden over doodgaan gaat.
Doodgaan is een eindpunt.
Helder.
Simpel.
Maar aftakeling…
dat is een lange weg.
Met kleine stukjes verlies.
Elke dag een beetje.
Tot je merkt
dat je lichaam niet meer onderhandelt
maar beslist.
Ik heb geleerd
dat trots een rare eigenschap is.
Je verstopt ademnood.
Je verzwijgt pijn.
Je zegt:
Het gaat wel.
Ook als het niet gaat.
Vooral als het niet gaat.
Ik heb geleerd
dat vermoeidheid anders wordt.
Niet moe
zoals na een lange wandeling.
Maar moe
tot in je botten.
Moe
zonder reden.
Moe
zonder herstel.
Alsof je batterij
niet meer oplaadt
maar langzaam leegloopt.
Ik heb geleerd
dat herinneringen gevaarlijk zijn.
Niet altijd troost.
Vaak pijn.
Herinneringen aan vroeger.
Aan kracht.
Aan vanzelfsprekendheid.
Aan een lichaam
dat niet protesteerde.
Dat gewoon deed
wat jij vroeg.
Ik heb geleerd
dat kleine dingen groter worden.
Een wandeling.
Een trap.
Een gewone dag
zonder slecht nieuws.
Dat zijn plots
overwinningen.
Geen grote.
Maar echte.
Ik heb geleerd
dat koppigheid soms sterker is dan hoop.
Hoop is zacht.
Breekbaar.
Koppigheid is hard.
Vandaag nog eens naar buiten.
Vandaag nog eens stappen.
Vandaag nog eens proberen.
Ook al kraakt alles.
Ik heb geleerd
dat mensen verdwijnen.
Niet fysiek.
Maar in gesprekken.
Sommigen weten niet
wat ze moeten zeggen.
Anderen zeggen te veel.
En jij zit daar
tussen woorden
die nergens landen.
Ik heb geleerd
dat stilte soms eerlijker is
dan troost.
Een hand op je schouder.
Geen uitleg.
Geen grote zinnen.
Gewoon aanwezigheid.
Dat weegt meer
dan duizend goedbedoelde woorden.
Ik heb geleerd
dat de wereld doorgaat.
De herfst valt nog.
Regen tikt nog tegen het raam.
De zon gaat onder
zonder rekening te houden
met jouw diagnose.
Dat voelt hard.
Maar ook eerlijk.
De wereld stopt niet.
Dus jij ook niet.
Ik heb geleerd
dat niemand van jou is
behalve jijzelf.
Je lichaam niet eens volledig.
Dat heb ik ondertussen begrepen.
Maar je koppigheid…
die is van jou.
Je voeten…
die zijn van jou.
En zolang ze nog bewegen,
al is het traag,
al is het moe,
is er nog leven.
Nog stappen.
Nog dagen
die geleefd moeten worden.