Er stond deze week een boeket bloemen op onze tafel.
Dat gebeurt hier eerlijk gezegd niet zo vaak meer. Op onze leeftijd krijgt een mens vooral ziekenhuisbrieven, afsprakenkaarten en reclame voor trapliften in de bus. Bloemen zijn meestal verdacht.
Dus toen de bel ging en daar effectief een bloemist stond, keek Mevr willy eerst naar mij alsof ik misschien ergens een geheime maîtresse had zitten tussen de geraniums van Vlaanderen.
Maar het boeket kwam van Pei.
Vier maanden geleden verloor hij Martin.
Martin kende ik eigenlijk nog niet eens zo lang. Maar zoals dat soms gaat bij lotgenoten: ge slaat heel dat voorzichtige kennismakingsgedoe grotendeels over. Mensen praten daar sneller over angst, pijn, aftakeling en verdriet dan gewone kennissen soms na twintig jaar doen.
Tijdens zijn ziekte had ik Martin beloofd zijn in memorium te schrijven, zodat ie het bij leven nog kon lezen. Een vreemde ervaring eigenlijk. Alsof ge samen woorden zit klaar te leggen voor een moment waarvan ge hoopt dat het nog ver weg is, terwijl ge allebei weet dat dat waarschijnlijk niet zo is.
En nu stonden daar dus bloemen.
Als dank.
Nou....
Maar eigenlijk gaat dit verhaal niet over bloemen.
En ook niet echt over mij.
Misschien nog het meest over Mevr willy.
Want die bloemen waren eigenlijk gewoon een klein zichtbaar stukje van iets wat buitenstaanders vaak moeilijk begrijpen.
Dat forum van ons… dat zijn niet gewoon wat namen op een scherm.
Dat zijn mensen die samen wachten op scanresultaten.
Mensen die midden in de nacht liggen te piekeren over een stijgende PSA.
Mensen die elkaar proberen gerust te stellen terwijl ze zelf doodsbang zijn.
Mensen die soms nog lachen terwijl hun wereld langzaam kleiner wordt.
En het vreemde is: juist omdat daar zoveel eerlijkheid zit, ontstaat er ook iets wat in het gewone leven zeldzaam geworden is.
Een soort zachtheid voor elkaar.
Ge ziet mensen meeleven met iemand die ze nooit ontmoet hebben alsof het familie is. Er wordt gehuild om overlijdens van forumleden die men alleen kende via woorden en profielfoto’s. Mensen sturen kaartjes, berichtjes, bloemen. Sommigen zitten zelf midden in hun chemo en vinden toch nog de kracht om elke dag anderen moed in te spreken.
En ja… soms ontstaat daar ook liefde uit. Geen grote romantische filmtoestanden, maar iets diepers misschien: mensen die elkaar écht begrijpen omdat ze samen langs dezelfde afgrond wandelen.
De laatste tijd hoorde Mevr willy dat ook vaker. Tijdens gesprekken met lotgenoten waar ze bij zat. Kleine opmerkingen tussendoor. Mensen die vertelden hoeveel steun ze aan dat forum hadden gehad. Of hoe belangrijk het was dat daar tussen alle miserie door ook nog gelachen werd.
En nu, die bloemen...Dat maakte het plots nog een heel stuk tastbaarder.
Voor haar zat ik vroeger soms gewoon te lang achter dat scherm. Nou, daar had ik wel begrip voor. Als ge daar zelf niet in zit, lijkt het waarschijnlijk alsof een mens zijn tijd verdoet met praten tegen onbekenden.
Maar nu hoorde ze die verhalen.
Nu zag ze de bloemen.
Nu zag ze de tranen bij mensen die elkaar ooit gewoon toevallig op een kankerforum tegenkwamen.
En ik denk dat ze daardoor ook iets beter begrijpt waarom ik daar al die jaren zoveel tijd heb doorgebracht.
Dat het voor veel mensen meer geworden is dan zomaar wat berichten op een scherm.
Maar een soort roedel.
Een plaats waar mensen elkaar een beetje proberen warm te houden terwijl het leven rondom hen stilaan kouder wordt.