In de diepten van het beenmerg, daar waar de wervelkolom als een vesting overeind staat, werd hij gevormd: Leuko.
Geen gewone cel, maar een witte krijger — rond van gestalte, met een kolossale kern als hart en lenige uitlopers waarmee hij zich door de smalste bloedbanen kon wringen.
Terwijl andere witte bloedcellen kozen voor een veilige administratieve functie ergens nabij een lymfeklier, trok Leuko ten strijde.
Hij vocht in het middenoor.
Hij trotseerde de stormen van de longen.
Hij keek de Stafylokokkige Stinkbrigade recht in de ogen zonder één druppel etter te verspillen.
Uit dat alles groeide een verhalenreeks over een legende: De Legende van Leuko, een kleine, koppige witte bloedcel die weigerde gewoon te zijn.
Maar helaas.
Na jarenlang dapper stand te hebben gehouden, moet de uitgeverij van De Legende van Leuko noodgedwongen haar boeken sluiten.
Niet wegens een vijandige overname.
Niet wegens een dodelijke mutatie.
Niet eens omdat Leuko opgegeten werd door een overijverige macrofaag.
Neen. De oplage slonk langzaam weg tot alleen nog een verdwaalde macrofaag en twee gepensioneerde bloedplaatjes een abonnement hadden.
Pijnlijk. Heel pijnlijk.
Volgens insiders zat de volledige redactie de laatste maanden nog met z’n drieën rond een plastic tafeltje ergens diep in het beenmerg, terwijl Leuko moedeloos in een lauwe koffiebeker roerde en mompelde:
“Misschien hadden we toch meer seks en moorden in dat boek moeten steken.”
Zelfs de Stafylokokkige Stinkbrigade zou ondertussen overgestapt zijn naar TikTok, waar ze korte filmpjes maken over ettervorming en pusgerelateerde lifestyleproblemen.
Maar goed.
Zoals dat tegenwoordig gaat worden kleine onafhankelijke oorlogskronieken vroeg of laat opgeslokt door mediagroepen die zelfs reclame tussen een blindedarmontsteking zouden steken.
En daarom werden de resterende activiteiten van De Legende van Leuko officieel overgenomen door:
🗞️ DE PROSTAATPERS
Waar vanaf heden alle verslaggeving rond infecties, etterhaarden, nachtelijke plaspanieken, hormonale drama’s, opstandige organen en andere medische catastrofes zal worden gecentraliseerd.
Volgens hoofdredacteur Mr willy zelf verandert er inhoudelijk weinig:
“Alleen komt er nu meer geklaag, meer verwarring en af en toe een advertentie voor incontinentiemateriaal tussen.”
Achter de schermen circuleren ondertussen ook geruchten over nieuwe projecten, waaronder De Oorlog van de Tandwortels — een lugubere veldtocht diep onder een oude kies — en Het Geheim van de Zwarte Moedervlek, een duister dossier waarin Leuko en Clemaciet terechtkomen in een gebied waar vriend en vijand steeds moeilijker van elkaar te onderscheiden zijn.
Enfin.
Het einde van een tijdperk dus.
Maar zoals een oude witte bloedcel ooit zei:
“Zolang er ontstekingen bestaan… zal er werk zijn.”
En ten behoeve van nieuwe lezers heeft De Prostaatpers beslist om de eerdere avonturen van Leuko opnieuw te bundelen.
Al vermoedt men dat de helft van de nieuwe lezers vooral gekomen is voor de etterfoto’s.