Vorige zaterdag is er in het lichaam van Mr willy weer een schoonheidswedstijd gehouden.
Ja , je leest het goed:
Een schoonheidswedstrijd voor organen :Miss Lichaam 2026.
Met een echte catwalk. Spotlights. Avondkledij.
En kandidaten die zichzelf blijkbaar véél te serieus nemen.
En daar was De Prostaatpers uiteraard bij aanwezig
Het integraal artikel vindt u hieronder
------------------------------------------------------
SCHOON VANBINNEN, VIES VANBUITEN
De Alternatieve Orgaanverkiezing Miss Lichaam 2026 eindigt in complete chaos en mogelijk definitief einde van de jaarlijkse wedstrijd
Door onze redacteur ter plaatse, Mr Willy
Wat een feestelijke avond vol glitter, elegantie en gezonde competitie had moeten worden, is geëindigd in een schandaal dat volgens insiders nog jarenlang zal nazinderen doorheen aders, zenuwbanen en diverse lichaamsholtes.
Afgelopen zaterdag vond in het Anatomisch Congrescentrum van Mr willy de jaarlijkse verkiezing van Miss Lichaam 2026 plaats: een prestigieuze schoonheidswedstrijd waarin de organen van het menselijk lichaam zich van hun aantrekkelijkste kant presenteren.
De Prostaatpers was uiteraard aanwezig. Niet uit journalistieke interesse. Wel omdat onze hoofdredacteur had gehoord dat er gratis hapjes waren.
Zoals gebruikelijk verschenen de kandidaten één voor één op het podium.
De lever trad op in een glitterjurk vervaardigd uit gerecycleerde galstenen, terwijl de nieren de catwalk betraden in identieke avondjurken van doorschijnende filtermembranen en onderweg zichtbaar van emotie druppelden.
De blaas verscheen in een strak, watergevuld gala-uniform en vroeg nog vóór de eerste spotlichten vriendelijk waar het dichtstbijzijnde toilet zich bevond. De dikke darm kwam verrassend zelfverzekerd op in een bruin fluwelen kostuum, gevolgd door een kleine entourage waarvan niemand precies wist waarom die zo vreemd rook.
De dunne darm rolde bijna twintig meter elegant textiel achter zich aan en bleef halverwege verstrikt raken in zijn eigen outfit. Het hart betrad onder luid gejuich het podium in een fonkelend rood kostuum dat ritmisch oplichtte bij iedere hartslag.
De alvleesklier verscheen in een veel te dure designjurk waar niemand echt iets van begreep, maar iedereen uit beleefdheid toch bewonderend naar keek. De maag stapte de catwalk op in een soepel uitgerekte avondjurk die volgens insiders in de loop van de avond nog drie maten groter werd.
De schildklier verscheen met opvallend veel energie en liep zo snel over de catwalk dat verschillende fotografen alleen een wazige vlek konden vastleggen. En de hersenen kwamen waardig op in een grijs maatpak vol ingewikkelde plooien en staarden tijdens de volledige wandeling peinzend naar het plafond.
De jury was onder de indruk.
Al merkte een anonieme alvleesklier achteraf droog op: "Veel verpakking. Weinig inhoud."
Het meest gevoelige moment van de avond kwam echter toen de prostaat het podium betrad.
In de zaal viel een stilte die volgens sommige aanwezigen "lichamelijk ongemakkelijk" aanvoelde.
De prostaat verscheen zichtbaar nerveus en licht gezwollen in een kostuum dat minstens twee maten te klein bleek.
Zijn talentenronde verliep moeilijk. Aanvankelijk zocht hij enkele minuten naar het dichtstbijzijnde toilet. Vervolgens vergat hij waarom hij eigenlijk naar voren gekomen was. En ten slotte begon hij te vertellen dat hij vroeger een veelbelovende toekomst had gehad.
Er werd hier en daar zacht gesnotter gehoord. Zelfs enkele nieren keken plots heel aandachtig naar hun schoenen.
Maar toen gebeurde iets wat niemand had zien aankomen.
De lichten doofden. Rookmachines begonnen te blazen. Zware muziek vulde de zaal.
En vanuit een rode lichtcirkel verscheen onverwacht een laat ingeschreven kandidaat:
Tumor.
Gehuld in een glinsterend celpak bezaaid met duizenden kleine lichtjes stapte hij het podium op met het zelfvertrouwen van iemand die zijn overwinning al weken eerder had gerepeteerd.
Hij nam de microfoon vast. Keek de zaal rond. En sprak slechts één zin:
"Sommigen groeien langzaam..."
Lange pauze.
"Ik groei overal."
De zaal ontplofte. Lymfeklieren sprongen recht. Spierweefsel begon te joelen. Zelfs leden van de wittebloedcellenbrigade werden voorzichtig betrapt terwijl zij zichtbaar misprijzend naar elkaar begonnen te kijken.
Achteraf bekeken was dat wellicht het moment waarop alles mis begon te lopen. Want daarna kwam de stemming.
Zoals de laatste jaren gebruikelijk werd gewerkt met een combinatie van vakjury én televoting, zogezegd om "het brede lichaamsweefsel nauwer te betrekken bij het evenement."
Een beslissing die de organisatie zich mogelijk nog jarenlang zal beklagen.
Aanvankelijk verliep alles normaal.
De vakjury gaf sterke punten aan de longen.
De lever scoorde uitstekend.
Zelfs de prostaat behaalde een onverwacht mooie middenmoot dankzij een opvallend hoge sympathiefactor.
En toen kwamen de televotes.
Er viel een stilte. Een vreemde stilte.
De eerste maximale score ging naar Tumor.
Nog één.
Nog één.
En nog één.
Plots verschenen vanuit alle hoeken van het lichaam maximale punten.
Van spierweefsel. Van lymfeklieren. Van gebieden waarvan specialisten achteraf verklaarden dat er nauwelijks stemgerechtigde organen aanwezig waren.
De cijfers bleven oplopen. En oplopen. En oplopen.
Volgens voorlopige analyses ontving Tumor vanuit sommige zones meer stemmen dan er überhaupt levende cellen aanwezig waren.
Aanvankelijk dacht men nog aan een technisch probleem. Maar al snel begonnen verschillende organen openlijk vragen te stellen.
De wittebloedcellenbrigade reageerde furieus. Hun woordvoerder verklaarde:
"Wij beschuldigen niemand. Wij stellen alleen vast dat iemand die overal tegelijk groeit blijkbaar ook overal tegelijk supporters heeft."
De lever eiste een hertelling.
De longen spraken van "een aanval op de democratische ademhaling".
En de prostaat verliet zichtbaar aangeslagen de zaal via een nooduitgang naast het sanitair.
De organisatie zelf ontkent intussen alle onregelmatigheden. Maar volgens insiders is de schade enorm.
Verschillende organen zouden overwegen volgend jaar niet meer deel te nemen. En achter de schermen groeit de vrees dat deze editie wel eens het einde zou kunnen betekenen van de jaarlijkse verkiezing.
Wat ooit begon als een vrolijke avond vol humor en gezonde rivaliteit dreigt ten onder te gaan aan beschuldigingen, ruzies en verdachte stempatronen.
Bij het verlaten van de zaal zag onze verslaggever Tumor nog één keer glimlachend met zijn kroontje naar het publiek zwaaien.
De organisatie benadrukte ondertussen dat de televoting volledig eerlijk verlopen was en dat er absoluut geen aanwijzingen waren van beïnvloeding.
Waarop een oude witte bloedcel achteraan in de zaal alleen nog zacht zuchtte:
"Volgend jaar doe ik niet meer mee."