DE GERANIUM OP DE VENSTERBANK
Er wordt vaak neerbuigend gedaan over geraniums.
"Die zit achter de geraniums."
Alsof dat een soort eindstation is. Een wachtkamer voor mensen die niks meer meemaken. Een plek waar ge gaat zitten wachten tot de tijd u komt ophalen.
Wel. Ik ben al jaren de geranium op de vensterbank van Mr willy.
En laat mij u zeggen: als dit het einde van het avontuur is, dan heb ik een bijzonder verkeerde indruk gekregen van het begrip rust.
Ik zie namelijk nogal wat gebeuren. De laatste tijd vooral veel getwijfel.
Niet over grote wereldproblemen. Niet over politiek. Niet eens over kanker.
Neen. Over bomen. Of beter gezegd: over dezelfde bomen.
Want de laatste maanden zit Mr willy regelmatig naar zijn scherm te kijken alsof dat ding hem persoonlijk beledigd heeft.
Dan neemt hij een slok cappuccino. Zucht. Nog een slok. Nog een zucht.
En vervolgens hoor ik hem mompelen: "Volgens mij heb ik dat al eens geschreven."
Nu moet ge weten dat ik geen schrijver ben. Ik ben een geranium.
Maar zelfs ik begin ondertussen de vaste personages te herkennen.
Kanker. Scans. Vergeten. Camper. Autosleutels. Leven. Dood. Forum. Cappuccino. Veel cappuccino.
Na duizend blogs leert zelfs een plant de cast kennen.
Soms zit hij een half uur te denken. Dan schrijft hij drie regels. Leest ze opnieuw.
En zegt: "Verdorie. Die boom heb ik al eens beschreven."
Of: "Dat paadje heb ik ook al bewandeld."
Of: "Volgens mij heb ik deze gedachte vijf jaar geleden ook al gehad."
En eerlijk? Ik begrijp zijn probleem niet helemaal.
Ik kijk al jaren naar exact dezelfde straat. Dezelfde huizen. Dezelfde stoep. Dezelfde overbuurman.
En toch gebeurt er elke dag iets anders.
Maar goed. Ik heb dan ook geen chemobrein. Dat helpt waarschijnlijk.
Want dat chemobrein krijgt hier tegenwoordig van alles de schuld.
Naam vergeten: Chemobrein.
Vergeten aarom ge naar de keuken zijt gegaan: Chemobrein.
Sleutels kwijt: Chemobrein.
Bril zoeken terwijl die op uw hoofd staat: Ook chemobrein.
Volgens mij heeft dat arme chemobrein ondertussen meer klachten aan zijn adres gekregen dan de gemiddelde minister.
En toen kwam onlangs dat toverstokje.
Dat lag ineens op tafel. Niet letterlijk natuurlijk. Ik zou het gezien hebben. Een geranium ziet meer dan ge denkt.
Maar hij zat erover te fantaseren.
Wat zou ge doen als ge een echt toverstokje had?
Wel, ik luisterde mee.
Eerst moest de camper gerepareerd worden.
Dan moesten de autosleutels zichzelf voortaan netjes opbergen.
Daarna moest elke cappuccino exact de juiste temperatuur krijgen.
Ik begon al hoop te krijgen.
Misschien zou hij eindelijk eens mijn potgrond verversen.
Misschien een iets grotere bloempot.
Misschien zelfs een scheutje plantenvoeding.
Maar nee.
Uiteindelijk kwam hij toch weer uit op hetzelfde paadje.
Geen scans. Geen bloedwaardes. Geen afspraken. Geen kanker. Gewoon een gewone dag.
En toen moest ik als geranium toch even nadenken.
Want dat is het vreemde aan mensen.
Heel hun leven jagen ze achter uitzonderlijke dingen aan.
Een groter huis. Meer geld. Een zwembad. Een droomreis. Een camper. Een pensioen. Een miljoen andere wensen.
Tot ze ontdekken dat het grootste wonder eigenlijk iets was dat ze vroeger gratis kregen.
Vanzelfsprekendheid.
Voor een geranium is dat eenvoudig.
Zon. Water. Een vensterbank. Af en toe een praatje met de orchidee aan de overkant.
Meer verwacht ik niet van het universum.
Maar mensen zijn ingewikkelder.
Die moeten blijkbaar eerst iets dreigen kwijt te raken voor ze beseffen hoeveel het waard was.
Dus als ge mij vraagt of Mr willy altijd door hetzelfde bos wandelt?
Misschien wel.
Maar wat dan nog? Sommige bomen zijn belangrijk genoeg om meer dan één keer te bekijken.
En trouwens...
Ik hoor hem hier regelmatig verklaren dat hij geen inspiratie meer heeft. Dat alles al geschreven is. Dat er geen nieuwe paadjes meer zijn.
Meestal zegt hij dat vlak voordat hij opnieuw duizend woorden typt over een bos, een toverstokje of een geranium.
Dus tussen ons gezegd en gezwegen?
Zijn inspiratie is niet weg. Ze heeft gewoon de vervelende gewoonte zich te verkleden als twijfel.
En nu moet ge mij excuseren.
Hij zit alweer naar het scherm te staren.
Ik vermoed dat er elk moment een nieuw blog verschijnt.
Over een geranium.