Veel mensen denken dat schrijven vanzelf gaat. Dat ge gaat zitten, een paar geestige invallen opschrijft en een uurtje later tevreden op 'publiceren' klikt.
Ik zou willen dat het zo werkte.
Het begint meestal heel onschuldig. Iemand zegt iets. Ik lees ergens een artikel. Ik zie een merel die met veel misbaar een veel te dikke regenworm uit de grond probeert te sleuren. En terwijl ik daar eigenlijk helemaal niet mee bezig wil zijn, begint er ergens achter in mijn hoofd een klein radertje te draaien.
"Daar zit een verhaal in."
Dat is een vervelende eigenschap van verhalen. Ze laten zich niet wegsturen. Ze zijn als ongewenst bezoek dat zegt dat het maar vijf minuutjes blijft en drie uur later nog altijd op uw terras zit.
Maar dan begint het echte werk. Of beter: het echte gevecht.
De eerste versie is geschreven, en vanaf dan begint het schrappen. Herschrijven. Twijfelen. Woorden die eerst perfect leken, blijken plots toch niet helemaal juist te liggen. Een zin kan mij blijven storen zonder dat ik precies weet waarom. Ik lees hem opnieuw, verander één woord, zet een komma weg, haal ze weer terug en eindig soms met exact dezelfde zin waarmee ik begonnen was.
Dat zijn van die momenten waarop ik mij luidop afvraag of ik mijn tijd niet grandioos aan het verdoen ben. Want terwijl ik daar zit te vechten met een komma die niet op haar plaats wil blijven staan, tikt de klok gewoon verder.
En tijd... daar ben ik de laatste jaren toch net iets zuiniger op geworden. Een mens gaat anders naar een namiddag kijken wanneer oncologen plots deel van zijn agenda zijn geworden.
Dan neem ik mij voor dat het mooi geweest is. Dat ik vandaag eens géén blog ga schrijven. Wat langer in de zon blijven zitten. Gewoon niks doen. Dat laatste is trouwens schromelijk onderschat. Niks doen is heerlijk, alleen gun ik het mezelf veel te weinig.
Gewoon een dag zoals andere mensen dat blijkbaar moeiteloos kunnen: wat in de tuin rommelen, met mevrouw Willy ergens een cappuccino drinken, een wandeling maken zonder voortdurend naar zinnen te zoeken die zich onderweg opdringen.
Ik neem mij dat voor met de beste bedoelingen van de wereld en op dat moment meen ik het ook echt.
Maar dan gebeurt er weer iets, een leuke opmerking, een warme reactie
En plots voelde al dat geploeter een stuk minder nutteloos. Ineens beseft ge weer dat al die uren van twijfelen, schrappen en opnieuw beginnen misschien toch niet verloren zijn.
Dat woorden soms iets kunnen aanraken waarvan ge zelf niet eens wist dat het geraakt kon worden.
Kanker heeft mij veel afgenomen. Dat chemobrein nog het meest.
Boeken lezen lukt niet meer. Netflix een beetje. Een eenvoudige serie gaat nog wel. Maar als't wat moeilijker wordt, pfff. Na drie afleveringen weet ik nog altijd niet wie de slechterik is. En tegen dat ik het eindelijk doorheb, blijkt hij al twee afleveringen geleden van kamp veranderd te zijn."
Onbenullige dingen misschien, tot ge beseft hoeveel dat knaagt aan uw zelfvertrouwen.
Ge vraagt u stilaan af wat er eigenlijk nog overblijft van de mens die ge vroeger waart.
Maar schrijven , blogs, verhaaltjes, al is het dan soms met wat digitale hulp, dat lukt nog. En dat gevoel is veel meer waard dan ik ooit had kunnen vermoeden.
Maar dat is de échte tragedie.
Dat bloggen mij meer energie kost dan ik eigenlijk nog heb.
Maar dat datzelfde bloggen ervoor zorgt dat ik mezelf onderweg niet verlies.
Nou ja,
Morgen ga ik eens niks schrijven.
Echt waar.