De laatste dagen gebruiken de weermannen weer allerlei onheilspellende woorden.
Code geel. Code oranje. Code rood.
Tropische nachten. Hittestress. Hittekoepel
Klimaatcrisis.
Kortom: de wereld staat op het punt spontaan te ontbranden.
Maar zoals met zoveel rampen zijn er ook voordelen.
Voor mij toch.
Trouwe lezers weten het . Regelmatig word ik ergens midden in de nacht wakker. Niet omdat ik moet plassen —ook dat, uiteraard — maar omdat mijn hoofd plots besluit dat het dringend tijd is om na te denken.
Dat zijn gevaarlijke momenten. Want meestal begint dat onschuldig.
Een gedachte. Een herinnering. Een zin. Een blogidee.
En voor ik het goed besef zit ik beneden achter mijn computer te tokkelen alsof de toekomst van de Nederlandstalige literatuur ervan afhangt.
Dat zijn vaak mijn beste uren.
De wereld slaapt. De telefoon zwijgt. Geen boodschappen. Geen dokters. Geen verplichtingen.
Alleen een cappuccino en een toetsenbord.
Das heerlijk.
En het mooie is: ge zijt nooit helemaal alleen.
Op een of andere manier blijkt er altijd wel ergens een andere kankerlijer wakker te zijn. Iemand die ook niet kan slapen. Iemand die te veel piekert. Of juist iemand die om vier uur 's morgens beslist dat dit het ideale moment is om de afwas te doen, een boek te lezen of een onbekende op het forum moed in te spreken.
Het blijft een merkwaardig volkje, die kankerpatiënten.
Overdag lopen we rond als brave burgers die zich aan de openingsuren van de maatschappij houden. Maar 's nachts blijkt er een heel verborgen wereld te bestaan van lotgenoten die ergens achter een scherm zitten te tokkelen.
Soms chat ik dan wat. Over kanker natuurlijk. Maar evengoed over campers, honden, kleinkinderen, warm weer of de vraag waarom een mens om drie uur 's nachts plots ongelooflijk veel zin krijgt in een koekje.
Dat heeft iets geruststellends. Dat er ook een klein nachtclubje bestaat waar ook vriendelijke mensen rondlopen.
Maar Mevr willy vindt het iets minder.
Want wanneer Mr willy midden in de nacht uit bed verdwijnt, ontstaat er aan haar kant van het bed een probleem.
Koude voeten.
Nu heb ik nooit helemaal begrepen hoe dat mechanisme precies werkt. Ik ben geen bioloog. Maar blijkbaar vervul ik 's nachts een belangrijke functie als levende warmwaterkruik.
Wanneer ik vertrek, daalt de temperatuur aan haar kant van het bed onmiddellijk met een graad of tien.
Dat krijg ik tenminste te horen. Dus meestal probeer ik braaf te blijven liggen.
Maar nu hebben we een hittegolf en onze slaapkamer ligt onder het dak. Overdag vangt dat dak ongeveer evenveel zonlicht op als een middelgrote kerncentrale en tegen de avond is die kamer veranderd in een tropisch klimaatgebied waar bananen spontaan zouden kunnen beginnen groeien.
Dertig graden. Eenendertig. Tweeëndertig.....
Wie zal het zeggen. Zelfs de muggen lopen er waarschijnlijk in korte broek rond.
En plots blijkt dat probleem van die koude voeten volledig verdwenen. Integendeel. Ik vermoed dat Mevr willy momenteel bereid zou zijn om een diepvrieskip aan haar voeten te leggen als die maar wat verkoeling bracht.
Voor Mr willy is het ondertussen veel te warm geworden om daar boven nog lang te blijven liggen.
Dus gebeurt er iets wonderlijks. Midden in de nacht mag ik tegenwoordig zonder schuldgevoel naar beneden verdwijnen.
Geen protest. Geen klachten. Geen discussies over koude voeten. Sterker nog, ik vermoed dat mijn vertrek actief aangemoedigd wordt.
En zo zit ik daar dan. Om drie uur 's nachts. Met een cappuccino. Achter mijn computer. Lekker koel
Terwijl buiten de hittegolf voortwoedt en de rest van de wereld ligt te puffen.
Waar zo'n hittegolf al niet goed voor is.