Soms is één zin van een lotgenoot al genoeg om een heel bos in beweging te zetten
Dit verhaaltje is eigenlijk ontstaan door Betty.
Ze schreef dat berken haar favoriete bomen zijn en dat het licht lijkt aan te gaan wanneer ze een groep berken ziet.
Toen begon dit verhaal vanzelf te groeien..
Een oude boswachter vertelde mij ooit dat elke boom in een bos zijn eigen opdracht heeft gekregen.
De eik bewaakt de kracht.
De beuk de rust.
De den wijst met zijn kruin altijd naar de hemel, alsof hij voortdurend op zoek is naar iets dat hoger ligt.
En de berk...
Daar zweeg hij even over.
"De berk," zei hij uiteindelijk, "heeft de moeilijkste opdracht van allemaal."
Ik keek naar de witte stammen die tussen het groen stonden. Slank, bijna breekbaar. Niet bepaald de bomen waarvan je zou verwachten dat ze een bijzondere taak kregen.
Hij glimlachte. "Wanneer een bos door storm, vuur of de bijl is getroffen, blijven de meeste bomen nog een hele tijd weg. De aarde ligt vol zwarte plekken. Omgevallen stammen. Gebroken takken. Zelfs de vogels lijken dan zachter te zingen. Alsof het bos eerst moet leren leven met wat verdwenen is."
Hij bukte zich en streek met zijn hand door de donkere grond.
"Maar juist dan verschijnt er bijna altijd als eerste een berk."
Geen trotse boom. Geen held.
Gewoon een rank wit stammetje dat zijn plaats inneemt tussen de littekens.
Niet omdat het verdriet voorbij is. Niet omdat de grond alweer gezond is.
Maar omdat de berk blijkbaar weet dat nieuw leven niet wacht tot alle pijn verdwenen is.
Ze groeit terwijl de wonde nog zichtbaar is.
Ze draagt haar frisse blaadjes boven aarde die nog zwart ziet van wat er gebeurd is
En vreemd genoeg volgen daarna de andere bomen.
Sindsdien kijk ik anders naar berken.
Ze doen mij denken aan mensen die elke morgen opnieuw opstaan, ook al weten ze dat er diep vanbinnen een donkere plek is die nooit helemaal zal verdwijnen. Mensen die leren leven met wat niet meer overgaat. Die zich niet groter voordoen dan ze zijn en ook niet beweren dat alles wel goed komt. Ze trekken hun laarzen aan, wandelen naar hun moestuin, voelen de aarde tussen hun vingers, schenken zich 's avonds een glas wijn in en genieten van een gewone dag, juist omdat gewone dagen zo kostbaar geworden zijn.
Misschien is dat wel de ware moed.
Niet luid roepen dat je de storm hebt overwonnen.
Maar stil verder groeien terwijl de wind af en toe nog altijd door je kruin waait.
Toen ik afscheid nam van de oude boswachter, vroeg ik hem waarom berken eigenlijk zo'n opvallend witte stam hebben.
Hij keek even naar het bos, alsof hij het antwoord daar ergens tussen de bladeren zag staan.
"Dat weet niemand," zei hij. "Maar ik denk soms dat het geen kleur is."
Hij glimlachte. "Ik denk dat het hoop is."
En terwijl ik naar huis wandelde, vroeg ik mij af of hij misschien gelijk had.
Want hoe donker een bos ook wordt, een berk probeert het donker niet weg te nemen.
Ze gaat er gewoon middenin staan.
En soms... is dat al genoeg om een mens weer verder te laten wandelen.