Na mijn blog van gisteren over de Parabel van de Berk kreeg ik van Marieke een berichtje.
Ik heb ook nog een opdracht voor u."
Daar kan een mens natuurlijk geen nee tegen zeggen. Al moet ik stilaan opletten dat ik geen zelfstandig blogschrijver in bijberoep word.
Maar nu had ze ook nog een foto geappt.
Een sneeuwman.
Met een bord waarop stond:
"Nu missen jullie me, hè."
Nou, die heeft dus wel gelijk.
Want een paar maanden geleden stond heel Vlaanderen nog te vloeken op die witte miserie. De oprit moest geveegd worden, de autoruiten gekrabd, de wegen waren glad en iedereen verlangde naar de zomer.
Wel, proficiat.
Hier is ze dan, die zomer
Veertig graden in de schaduw. De vogels hangen met hun bek open alsof ze net de Dodentocht hebben uitgelopen. De hond kijkt mij aan alsof ik een oorlogsmisdaad pleeg wanneer ik de leiband vastpak. Zelfs de fruitvliegjes in mijn badkamer vliegen in slow motion.
En ik betrap mezelf erop dat ik met heimwee naar een sneeuwman zit te kijken.
Ik zou hem bijna willen opbellen.
"Sorry, vriend. We hebben u verkeerd beoordeeld."
Want die kerel had het eigenlijk uitstekend voor elkaar. Altijd een frisse kop. Nooit een ventilator nodig. Geen airco. Geen slapeloze nachten waarbij ge elk uur uw hoofdkussen omdraait op zoek naar een stukje dat nog niet aanvoelt als een warme pannenkoek.
Ik stel me eigenlijk voor dat hij ergens diep in een vriescel op een ligstoel ligt. Zonnebril op, cocktail van gemalen ijs in de hand, breed grijnzend.
"Rustig maar," zegt hij. "Nog een paar maanden en dan staan jullie weer allemaal te zagen dat het te koud is."
En weet ge... Hij heeft waarschijnlijk nog gelijk ook.
Wij mensen zijn rare beesten. In de winter verlangen we naar de zomer. In de zomer dromen we van sneeuw. En als het eindelijk een perfecte lentedag van tweeëntwintig graden is, vinden we wel iets anders om over te klagen.
Misschien is dat wel onze grootste nationale sport.
De sneeuwman wist dat al lang.
Daarom staat hij op die foto ook zo verdomd zelfvoldaan te glimlachen.