Het vreemde is niet dat ik geen dorst meer heb.
Het vreemde is dat een pint nog altijd heerlijk smaakt als ik er toevallig toch eentje drink.
Vroeger had ik vaak dorst. Zeker in m'n jonge jaren. Dan dacht ik aan een frisse pint op een zonnig terras, of gewoon thuis na een dag werken. Dat verlangen kwam vanzelf. De eerste slok was dan de beloning.
Nu is dat anders.
Ik denk er eigenlijk nooit meer aan. Als ge mij geen pint aanbiedt, zal ik er ook geen missen. Geen dorst. Geen verlangen.
Maar toch, als ik dan onverwacht eens een slok neem, denk ik telkens opnieuw: verdorie... vergeten hoe lekker dat eigenlijk is.
Raar hoe een mens soms de vreemdste vergelijkingen maakt.
Maar telkens ik aan die pint denk, denk ik eigenlijk niet aan bier.
Zes jaar geleden werd mijn prostaat verwijderd. Alle erectiezenuwen gingen mee. Daarna volgde de hormoontherapie. Wie dat traject kent, weet dat die niet alleen de kanker afremt. Ze zet ook het libido bijna volledig uit. Niet een beetje minder. Gewoon... weg.
Dat klinkt erger dan het voelt. Want ge mist eigenlijk niet wat ge niet meer verlangt.
Tot ge op een dag ontdekt dat verlangen en genieten blijkbaar niet helemaal hetzelfde zijn.
Er is nog altijd geen dorst. Geen zin.
Maar als ge dan toch eens een eerste slok neemt, blijkt die verrassend goed te smaken.
Geen erectie. Dat hoofdstuk is afgesloten. Maar wel genot. Een hoogtepunt zelfs. Heel anders dan vroeger, maar toch herkenbaar. Alsof je lichaam zachtjes zegt: "Nee jongen, alles ben je nog niet vergeten."
Weet je, we denken zo vaak in alles of niets. Werkt of werkt niet. Aan of uit.
Maar ons lichaam blijkt veel genuanceerder te zijn.
En misschien geldt dat niet alleen voor seksualiteit.
Ik heb ook lang niet altijd zin om te gaan wandelen. Toch ben ik bijna altijd blij als ik eenmaal onderweg ben.
Ik heb niet altijd zin om een blog te schrijven. Maar als de eerste zinnen er staan, volgen de volgende meestal vanzelf.
Misschien is dat wel een van de vreemdste lessen die kanker mij geleerd heeft.
Niet alles wat waardevol is, begint met verlangen.
Soms moet ge gewoon die eerste slok nemen.
En pas daarna beseffen hoe lekker die pint eigenlijk nog smaakt.