Ondanks die rotkanker heb ik me de voorbije jaren eigenlijk altijd een beetje rijk gerekend.
Mijn PSA steeg wel, maar heel traag. Abiraterone deed nog altijd zijn werk. Ik had uitzaaiingen, dat wel. En verdwijnen doen die dus niet. Maar bestralen hielp. En zolang de kanker zich een beetje gedroeg, kon ik mezelf wijs maken dat het allemaal nog wel meeviel.
Wandelen. Een beetje joggen. Fitness. Bloggen. Verhaaltjes schrijven. Af en toe een spelletje. Dagjes uit met Mevr. Willy. De kanker voelde soms meer aan als een vervelende huisgenoot dan als een levensbedreigende ziekte.
Tot een paar weken geleden. Toen begon mijn rug moeilijk te doen.
Nou... pfff. De moeite niet om aandacht aan te schenken. Misschien wat te enthousiast geweest in de fitness. Misschien wat te veel in de tuin gewerkt. En op - voor een kankerlijer toch - de gezegende leeftijd van tweeënzeventig hebt ge altijd wel een excuus om ergens pijn te hebben.
Een paracetamolletje erin, een uurtje wachten en de pijn was weer weg.
Einde verhaal. Dacht ik. Alleen, twee weken later was het geen einde verhaal meer.
Het pilletje werkte nog altijd, maar de pijn bleef koppiger hangen. En dan begint ge dat pilletje maar wat vroeger te nemen. Niet omdat ge zo graag pillen slikt, maar omdat ge weet dat zo'n onschuldig wit ding ook eerst nog een uur moet nadenken voor het besluit zijn werk te doen.
Maar nu zit ik op een punt dat zelfs dat niet meer helemaal volstaat.
De pijn is voorlopig nog best draaglijk. Dat is het probleem niet. Het probleem is dat ge nog maar een paar weken geleden genoeg had aan af en toe een paracetamolletje. En nu wordt er al voorzichtig gedacht aan iets sterkers.
Dat zijn van die kleine stapjes waar niemand u op voorbereidt. Weer een kantelpunt. Niet eentje waar ge trots op zijt.
Wat het allemaal nog wat wranger maakt, is dat mijn PSA rond de één schommelt. Dat is eigenlijk een mooie waarde. Alleen blijken die uitzaaiingen zich daar geen bal van aan te trekken. Kanker leest blijkbaar zijn eigen handleiding niet.
Gelukkig heeft elk nadeel ook een voordeel.
Sinds Mevr. Willy gehoord heeft dat mijn rug waarschijnlijk protesteert door die uitzaaiingen, ben ik officieel gedegradeerd tot kwetsbare bejaarde.
Plots mag ik geen zware boodschappen meer dragen. Geen stofzuiger meer vastpakken. Geen zware potten meer verzetten.
Ik verdenk haar er zelfs van dat ze binnenkort de afstandsbediening uit mijn handen gaat nemen omdat die misschien ook te zwaar is.
Ik laat haar voorlopig maar doen. Een mens moet zijn kleine gelukjes koesteren.
Alleen zit achter grap zit natuurlijk ook een andere werkelijkheid. Zij ziet mij aftakelen nog lang voor ik dat zelf wil toegeven. En ik probeer dan weer zo normaal mogelijk te blijven doen, omdat ik haar niet nog ongeruster wil maken.
Waarschijnlijk houden we zo elkaar allebei een klein beetje voor de gek.
Nou ja...
Morgen neem ik wel weer een pilletje. En overmorgen waarschijnlijk ook. Of twee , of drie ...
Daar lig ik eigenlijk niet wakker van.
Wel dat het je elke dag opnieuw herinnert dat de kanker intussen weer een heel klein stukje terrein gewonnen heeft.