Vanavond om zeven uur mag ik in de MRI.
Op zondag.
Dat kan tegenwoordig blijkbaar ook, als ge vijftig euro extra op tafel legt. Een soort weekendarrangement, alleen ontbreken de cava en het ontbijtbuffet.
Voor die vijftig euro gaan ze wel mijn hele ruggengraat bekijken, dus ge krijgt uiteindelijk behoorlijk wat lichaam voor uw geld.
Mijn rug bemoeit zich de laatste maanden meer en meer met mijn leven. Begonnen met wat zeuren, daarna wat harder zeuren en uiteindelijk voldoende gezeurd om via paracetamol, diclofenac en tramadol bij morfine uit te komen. MS Contin, tweemaal per dag. Werkt goed, nog altijd, maar helaas al niet meer zo spectaculair als de eerste dagen.
Het rare is dat ik nog altijd niet goed weet wát voor rugpijn ik eigenlijk heb. Soms zit ze op een plek en voelt ze op een manier waarvan onmiddellijk ergens een rood lampje begint te branden. Th4. Uitzaaiingen. Daar gaan we weer. Een paar uur later zit ze ergens anders, voelt alles stram en versleten en denk ik: mens, ge zijt 73, misschien is uw rug gewoon stilaan aan vervanging toe. Artrose, slijtage, een tussenwervelschijf die na al die jaren vindt dat ze lang genoeg tussen twee wervels heeft zitten werken. Kan ook.
En ze verandert voortdurend. De ene dag meer, de andere minder. Soms 's nachts vervelend aanwezig, soms overdag nauwelijks. Lang zitten vindt ze blijkbaar heerlijk, want dan komt ze meestal opzetten. Wandelen daarentegen vindt ze maar niks. Na een tijdje stappen wordt het dikwijls beter. Bewegen helpt sowieso. Gisteren heb ik zelfs een uurtje in Basic-Fit zitten trekken, duwen en andere dingen gedaan waarvan mijn spieren vanmorgen lieten weten dat ze het daar niet helemaal mee eens waren. Spierpijn dus. Maar die andere pijn? Die zit vandaag ergens in een hoekje weggeduwd en houdt zich opvallend koest.
Niet meteen het keurige gedrag dat ge van pijn door botuitzaaiingen verwacht. Maar het omgekeerde bewijst natuurlijk ook niks. En dat is het vervelende met kanker. Rugpijn is nooit meer gewoon rugpijn. Vroeger had ik dat ook weleens. Verkeerd gelegen. Iets te enthousiast in de tuin gewerkt. Een kast verschoven die volgens Mevr Willy absoluut tegen die andere muur moest staan en drie maanden later weer terug. Dan deed uw rug pijn en daarmee was de zaak afgehandeld. Tegenwoordig krijgt iedere steek meteen een volledig onderzoek in mijn hoofd. Waar zit ge? Zijt ge spier of bot? Hebt ge iets met Th4 te maken? Waarom zijt ge gisteren erger dan vandaag? En als ge werkelijk een uitzaaiing zijt, waarom wordt ge dan in godsnaam beter als ik vier kilometer ga wandelen?
Daar komt ge dus geen stap verder mee. Letterlijk wandelen helpt meestal wel, figuurlijk blijf ik gewoon rondjes lopen.
Vandaar vanavond die MRI. De uitzaaiing op Th4 kennen we al, maar misschien zit er daarnaast gewoon een rug van 73 jaar in die stilaan hier en daar begint te kraken. Of misschien vinden ze toch iets waar die heren in witte jassen minder vrolijk van worden.
Die willen blijkbaar eerst weten wie of wat daar precies zit te zeuren, voor ze met het zwaardere geschut komen aanzetten.
En gelijk hebben ze.
En voor vijftig euro extra mag die MRI daar op zondag eens goed zijn best voor doen.