Rugpijn.
Ik had hem niet uitgenodigd, hij betaalde geen huur en aan tafel schoof hij nooit mee aan, maar verder bepaalde hij ongeveer alles. Hij besliste hoe ik in bed lag. Wanneer ik eruit kwam. Hoe lang ik achter mijn computer kon zitten. Of ik zin had om in de tuin wat te prutsen.
En vooral wanneer mijn nachtrust afgelopen was. Daar had hij een vrij eenvoudige regeling voor: wanneer het hem uitkwam.
Ik had geprobeerd hem buiten te krijgen met paracetamol. Hij lachte eens. Diclofenac. Nog altijd niks. Tramadol.Niks. Morfine dan maar Bij die laatste werd hij eventjes wat stiller, maar na een tijdje zat hij weer vrolijk met zijn voeten op tafel alsof het zijn eigen huis was.
Gisteravond heb ik dan mijn eerste fentanylpleister gekleefd.
Een klein dingetje eigenlijk. Ge plakt dat op uw arm en ge denkt: allez jongen, doe uw best. Meer ceremonie komt daar niet aan te pas.
Rond twaalf uur werd ik wakker. Kriebelende vingers .
En dorst.
En dan, ja ... Hé , mijn rug. Waar was mijn rug?
De pijn was er nog wel, maar ergens ver weg. Niet meer met zijn voeten op tafel. Hooguit nog op een keukenstoeltje achteraan.
Goh. Hier teken ik voor.
Echt waar. Als dit zo blijft, mogen ze die pleisters op mij blijven plakken tot ik eruitzie als een oude reiskoffer vol bagagelabels.
Zaaalig.
Dus zit ik hier nu midden in de nacht achter mijn computer. Cappuccino erbij, wat tokkelen. Geen rugpijn die staat te brullen, geen zoektocht naar een houding die vijf minuten vol te houden is.
Eindelijk rust. Bijna toch. Want vanaf dat keukenstoeltje achteraan hoor ik hem nog altijd. Heel zachtjes. En af en toe kijk ik toch eens om. Hij heeft tenslotte al eerder gedaan alsof hij zich koest ging houden.
Maar na een tijdje begint zelfs dat zachte gezeur mij alweer te ergeren.
Zoudt ge nu godverdomme niet gewoon helemaal kunnen oprotten?
Pfff. Een paar dagen geleden had ik veel geld gegeven om hem alleen nog op dat keukenstoeltje te hebben. Nu wil ik dat stoeltje ook terug.
En ondertussen hou ik hem toch maar een beetje in de gaten.