De pijnstilling is dus weer maar eens verzwaard.
Tien dagen geleden ging ik van 20 mg morfine naar 40 mg. Daarna naar een fentanylpleister van 25 µg, met daarbovenop nog morfine en paracetamol.
En nog was het niet genoeg. Dus vanmiddag opnieuw naar de huisarts.
Nog een pleister erbij. 37,5 µg fentanyl nu. En vanaf vanavond ook nog 10 mg oxycodon. Indien nodig 's morgens nog eens. Volgens mijn huisarts zou dit voldoende moeten zijn.
Niet dus.
Het is half twaalf 's nachts en we zitten alweer achter de computer. Zojuist nog wat paracetamol bijgenomen, want slapen zit er niet in.
Tien dagen. Van 20 mg morfine naar fentanylpleisters en oxycodon. Als je die opioïden naar dezelfde maatstaf omrekent, zit ik ondertussen op ongeveer vijf keer zoveel als tien dagen geleden.
Vijf keer.
In tien dagen.
En nóg is het niet genoeg.
Pfff.....
Nog wat meer.
Omdat het gisteren niet meer genoeg was.
Nog wat meer.
Omdat ik vannacht weer wakker werd.
Nog wat meer.
En het helpt. Natuurlijk helpt het.
Tot het niet meer helpt.
Nog wat meer.
Een pil. Een pleister.
En nog een pil. En nog een pleister.
Nog wat meer.
En telkens denk ik: nu zijn we er.
En telkens denk ik wat later:
waar zijn we eigenlijk?
Nog wat meer.
Er kan nog veel meer, zeggen ze.
Alsof dat geruststelt.
Nog wat meer.
Gisteren was minder genoeg.
Vandaag niet meer.
Nog wat meer.
En ik weet niet waar dit stopt.
Ik weet niet wat morgen vraagt.
Nog wat meer.
Pijn maakt mij moe.
Maar die drie woorden
maken mij bang.
Nog wat meer.