Vanmorgen rond vijf uur werd ik wakker. Wakker van de stilte.
Er klopte iets niet.
Ik bleef even liggen en probeerde te achterhalen wat. Mevr Willy lag naast mij te slapen. Het huis stond er nog. Mijn benen zaten er nog aan, mijn armen ook en voor zover ik in het donker kon controleren ontbrak er verder geen enkel belangrijk lichaamsdeel.
Toch was er iets weg.
Ik draaide mij op mijn zij: niks.
Op mijn rug: ook niks.
Andere zij dan maar: nog altijd niks.
Nou begon ik mij zo waar toch ongerust te maken. Als je tegenwoordig 's nachts wakker wordt en er is niks aan de hand, vertrouw je het zaakje niet meer.
En toen viel mijn frank. Mijn rode kwelduivel.
Waar zat dat ettertje? De laatste weken hoefde ik daar nooit naar te zoeken. Meestal zorgde hij er zelf wel voor dat ik wist waar hij zat. Een por tussen mijn schouderbladen, een schop tegen mijn ribben, af en toe eens flink met zijn drietand in mijn rug. Vooral 's nachts was hij actief. Het soort etter dat overdag wat rondhangt en pas begint te werken wanneer een ander naar bed wil.
Maar nu?
Ik voelde voorzichtig tussen mijn schouderbladen: niks.
Ribben? Niks
Onderrug? Ook verdacht stil
Uiteindelijk zijn we maar uit bed gekomen. Niet omdat ik pijn had, maar om te gaan zoeken waar mijn pijn gebleven was. Je maakt wat mee met kanker.
Nou, hij lag niet naast het bed. Niet op mijn nachtkastje. Niet in mijn rug. Ik keek nog net niet in de kleerkast.
Uiteindelijk vond ik hem onder het bed. Daar lag hij. Uitgeteld. Drietand een eind verderop. Eén sok van mij over zijn kop. Geen beweging meer in te krijgen. Alsof iemand hem de hele nacht met fentanylpleisters, oxycodon en paracetamol om de oren had geslagen.
Nou. Blijkbaar hebben we hem eindelijk moe gemept. Ik heb in geen weken zo goed geslapen.
Dat moe meppen heeft overigens behoorlijk wat overleg gekost. Gisteren zat ik voor de derde dag op rij bij de huisarts. De pijnstilling was telkens verhoogd en telkens leek het even goed te gaan. Tot dat rode ettertje weer rechtkrabbelde en vond dat het allemaal nog wel wat harder kon.
Maar deze keer was er dus versterking bijgehaald. Mijn huisarts belde via video met een knul van de pijnpoli en zo hadden we met ons drieën een soort koffieklets. Alleen ging het deze keer niet over het weer of de buren, maar over fentanyl, oxycodon en wat we nog allemaal naar die duivel konden gooien.
En daar kwam zowaar een compleet strijdplan uit.
De fentanylpleisters van 37,5 µg die ik al had, die bleven. Daarbij twee keer per dag 10 mg oxycodon en vier keer per dag paracetamol. En voor als de kwelduivel toch nog ergens tussenuit zou kruipen, kreeg ik Oxynorm instant. Snelwerkende oxydinges voor de uitbraakpijn.
Daar had ik dan gisteren rond zes uur eentje van genomen.
Rond negen uur was ik dood-doodmoe. Paracetamol en oxycodon als avondmaal, bed in en weg. En het volgende dat ik weet is dat het vijf uur was. Ik kan me zelfs niet herinneren dat ik die nacht uit bed ben geweest voor een sanitaire stop.
En vooral: geen duivel die mij wakker porde. Geen drietand. Geen gedoe met houdingen zoeken. Niks.
Het werkt dus. "Voorlopig".
Dat woord gebruik ik tegenwoordig regelmatig . Ik heb de afgelopen weken al een paar keer gedacht dat we er waren en iedere keer stond dat rode mormel wat later alweer overeind.
Want intussen is het toch weeral bijna avond terwijl ik dit schrijf. En daarstraks begon toch alweer wat gerommel tussen mijn schouderbladen. Eerst heel voorzichtig. Zo'n duiveltje dat onder het bed één oog opendoet, eens naar zijn drietand kijkt en denkt: nou, misschien toch nog even proberen.
Ik heb hem een tijdje zijn gang laten gaan. Maar zojuist heb ik toch maar zo'n pilletje oxydinges genomen. Met gastvrijheid moet je ook weer niet overdrijven.
En toen moest ik natuurlijk aan mijn blog van gisteren denken. Aan Caesar en Ambiorix. Aan de Romeinse legioenen TH4 en TH5. Aan Panoramix en zijn toverdrank die maar niet sterk genoeg bleek. Ik eindigde dat verhaal met:
Tot die tijd mag Panoramix van mij nog wat in zijn ketel roeren.
Nou.
Hij heeft geroerd.
Wat er precies in die ketel zit, weet ik ondertussen ook. Fentanyl, oxycodon, paracetamol en voor noodgevallen nog een potje snelwerkende oxydinges.
Geen idee wat Panoramix van het recept zou vinden.
Maar één ding weet ik wel.
Vanmorgen lag mijn rode kwelduivel onder het bed.
Moe gemept.
Vanavond heeft hij blijkbaar geprobeerd recht te krabbelen.
En ik heb hem net nog eentje gegeven.