Het is stil aan het front.
Nou ja. Stil. Niet echt. Ettertje zit er namelijk nog. Hij heeft geen wapenstilstand getekend. Hij is ook niet met vakantie en voor zover ik kan nagaan heeft hij zelfs geen enkele intentie om de vijandelijkheden te staken.
Maar ik heb een barricade gebouwd. Een behoorlijk stevige ondertussen. Fentanyl vormt zo'n beetje de grote betonnen blokken. Oxycodon ertussen. Paracetamol in de kieren. En achter de barricade ligt nog Oxynorm klaar voor het geval Ettertje ergens toch een gat vindt.
En daar zit hij nu tegenaan te beuken. Gisterenavond zelfs behoorlijk. Twee keer moest de Oxynorm eraan te pas komen om hem weer achteruit te krijgen.
Daarna heb ik geslapen. Tot zes uur vanmorgen. Een paar keer eruit voor een sanitaire stop, maar geen pijn. Geen nachtelijke vlucht naar mijn computer. Geen rood rotbeest met een drietand dat mij om drie uur uit mijn bed kwam jagen.
Maar vanmorgen was hij er weer. Niet woest, niet met groot geschut, maar duidelijk genoeg.
Boenk.
Paracetamol en oxycodon erin.
Boenk.
En daarna werd het weer stiller. Voorlopig houdt de barricade dus.
En godverdomme, daar ben ik blij mee. Na de afgelopen week vind ik het al heel wat dat ik weer kan slapen, opstaan en een ochtend doorkomen zonder dat Ettertje over de muur klimt.
Alleen zit hij nog altijd aan de andere kant. Ik hoor hem.
Af en toe een prikje. Boenk.
Een steek. Boenk
Soms wat gerommel. En iedere keer kijk ik toch even naar die barricade.
Houdt ze nog?
Fentanyl. Oxycodon. Paracetamol.
En de Oxynorm binnen handbereik.
Want dat is het vervelende met een barricade. Ge kunt erachter zitten zonder geraakt te worden en toch de hele tijd bezig zijn met wat er aan de andere kant gebeurt.
De barricade houdt.
Maar voor hoelang?