Pffff... Al die farmaceutische rommel die de pijnkliniek tegenwoordig in mijn lijf pompt...
Ik zit meer te knikkebollen dan iets anders. Voortdurend. Vooral achter mijn pc. Ge zijt aan het typen, leest nog eens wat ge geschreven hebt en ergens halverwege een zin begint uw hoofd langzaam richting toetsenbord te zakken. Ogen dicht. Kin op de borst. Nog nét geen afdruk van de spatiebalk op mijn voorhoofd.
In mijn strijd tegen Ettertje krijg ik tegenwoordig ook pregabaline voorgeschoteld. Dat spul moet de zenuwpijn wat binnen de perken houden.
Ettertje heeft blijkbaar nog altijd niet begrepen dat hij hier niet de baas is.
Maar zoals dat tegenwoordig gaat met medicijnen, krijgt ge bij de gewenste werking een hele verzameling ongewenste effecten cadeau. De meeste staan keurig in de bijsluiter, al hebt ge voor sommige een vergrootglas nodig en voor de rest een halve medische opleiding.
En ergens tussen al die ellende staat dan ook nog iets over onwillekeurige spiertrekkingen. Een minder courante bijwerking. Dat betekent dat niet iedereen er last van krijgt. Maar blijkbaar heeft iemand daarboven beslist dat Mr Willy best nog wat extra amusement kon gebruiken, dus ja...
Die spiertrekkingen zijn namelijk nogal eigenaardige dingen. Ge voelt ze niet aankomen, ge kunt ze niet tegenhouden en ze vragen al helemaal geen toestemming. Een spier of een hele groep spieren trekt plots samen, alsof er ergens in uw lijf een elektricien bezig is die af en toe de verkeerde draad aanraakt. Soms is het maar een vinger, soms uw pols en soms beslist een hele hand om eens flink uit te halen. En ge hebt daar zelf evenveel over te zeggen als over het weer in november.
Maar mijn lijf heeft ondertussen ontdekt dat zoiets ook voordelen heeft. Want ik zit dus achter mijn pc, begin langzaam weg te zakken en net wanneer mijn ogen definitief besluiten dat het voor vandaag genoeg geweest is...
PATS.
Mijn rechterhand mept tegen de muis. Mr Willy weer wakker. Dank u wel.
Drie regels verder begint hetzelfde circus opnieuw. Mijn oogleden zakken, mijn kin volgt gewillig en ik ben nog maar half onderweg naar dromenland wanneer...
KLABAM.
Andere hand op het toetsenbord. Ook wakker.
Ge moet het maar bedenken. Eerst krijgt ge medicijnen waarvan ge zo suf wordt als een konijn onder narcose, en vervolgens krijgt ge er spiertrekkingen cadeau die u weer wakker meppen. Een volautomatisch weksysteem, zonder batterijen en zonder mogelijkheid om het af te zetten.
Big Pharma denkt werkelijk aan alles. Alleen zijn die handen ondertussen wat overijverig geworden. Ze wachten niet meer netjes tot ik in slaap val. Ook wanneer ik gewoon zit na te denken, beginnen ze hun eigen leven te leiden. En dat is knap lastig voor iemand die nogal graag met zijn vingers op een toetsenbord zit te tokkelen.
Ge zit daar dus, handen boven de toetsen, probeert te bedenken of ge dexamethason nu met één of twee stomme letters geschreven hebt.
Maar voor uw hoofd eruit is, heeft uw rechterhand alvast een beslissing genomen.
fjklsd
Dank u. Dat was exact het woord dat ik zocht.
En zelfs wanneer die handen zich min of meer gedragen, tik ik tegenwoordig de helft van de tijd op de verkeerde toets. Vroeger maakte ik ook tikfouten, laat daar geen misverstand over bestaan. Maar toen waren die tenminste nog gewoon van mezelf.
Tegenwoordig kan ik met recht zeggen dat mijn vingers medeplichtig zijn. Mijn hoofd verzint de tekst, mijn handen verzorgen de sabotage en achteraf mag ik proberen uit te vissen wat de schrijver eigenlijk bedoeld heeft.
Blijkbaar hebben die spiertrekkingen ook nog een deftige naam: myoclonieën. Prachtig woord. Klinkt als een zonnig Grieks eiland.
'Waar zijt ge met vakantie geweest?'
'Myoclonië. Heel levendig daar. Ge moet alleen uw koffie goed vasthouden.'
Want dát is ondertussen ook beleid geworden. Mijn cappuccino blijft liefst op veilige afstand van de linkerhand. Eén flinke myoclonie en ge hebt behalve prostaatkanker ook nog een verdronken toetsenbord. En ik betwijfel of de pijnkliniek daar een voorschrift voor heeft.
Het vervelende is dat die handen zich zelfs niet beperken tot hun officiële werkterrein. Ook wanneer ik niet aan het typen ben, durven ze plotseling uit te halen. Ge wilt iets vastpakken en net op dat moment besluit een spier dat hij dringend moet laten weten dat hij nog bestaat.
Een mens zou bijna heimwee krijgen naar de tijd dat zijn handen gewoon deden wat hij hun opdroeg.
Een lieve dame van de pijndienst heeft me ondertussen gerustgesteld. Volgens haar zouden die spiertrekkingen na een paar weken wel moeten beteren. Pfff. Een paar weken. Dat klinkt altijd zo lekker overzichtelijk wanneer iemand anders het zegt. Ondertussen moet ge er wel mee zien te leven, en vooral mee zien te schrijven. Want ik ben niet van plan om Ettertje ook nog mijn toetsenbord cadeau te doen. Dat zou hij wel willen, de vuile etterbak.
Dus blijf ik voorlopig verder tokkelen, met twee handen die af en toe vinden dat zij ook inspraak hebben. Denken vóór ge typt is wat ingewikkeld geworden. Ik moet vooral snel zijn. Zin bedenken, meteen tikken en hopen dat mijn rechterhand niet halverwege besluit een kortere versie te maken.
Ooit gebruikte ik mijn handen om te schrijven, koffie vast te houden en Mevr Willy vast te pakken. Dat laatste doe ik trouwens nog altijd graag, al lijkt het me verstandig haar vooraf te waarschuwen dat mijn handen tegenwoordig soms nogal enthousiast reageren.
En mocht hier binnenkort plots een blog verschijnen met alleen maar:
pkùjh;nt
dan weet ge tenminste dat Mr Willy hem niet geschreven heeft.
Maar wel zijn hand.