Kinderen zijn gevaarlijk volk. Vooral wanneer ze een jaar of tien zijn, een beker chocomelk voor hun neus hebben staan en plots besluiten dat het tijd wordt om opa eens aan een grondig onderzoek te onderwerpen. Niet zo'n onderzoek met naalden, scanners en andere marteltuigen waar ik tegenwoordig zowat een abonnement op heb, maar eentje waarbij ge alleen maar vragen moet beantwoorden.
Nu heb ik in mijn leven al tegenover heel wat dokters gezeten. Mannen en vrouwen die jarenlang gestudeerd hebben om ingewikkelde vragen te stellen waarop ik meestal het antwoord niet wist. Maar zet mij tegenover mijn kleinzoon, geef dat ventje een paar slokken chocomelk en ge krijgt vragen waarop zelfs die dokters waarschijnlijk liever niet zouden antwoorden.
Het begon nochtans allemaal heel onschuldig.
Ik zat rustig van mijn cappuccino te genieten toen hij mij aankeek.
“Waar moet ge morgen naartoe, daddy?”
“Naar het ziekenhuis.”
“Waarom?”
“Naar de oncoloog.”
“Wat doet die?”
“Die houdt mijn kanker in de gaten.”
“Om te zien of die groeit?”
“Ja.”
“En als die niet groeit?”
“Dan zijn we blij.”
“En als die wel groeit?”
“Dan zijn we minder blij.”
“Maar dan heeft hij het wel goed gezien.”
“Ja.”
“Dus als hij goed kijkt, kan hij u slecht nieuws geven.”
“Ja.”
“En als hij niks vindt?”
“Dan zijn we heel blij.”
“Dus niks vinden is goed nieuws en iets vinden slecht nieuws.”
“Ja.”
“Dan zou ik hem morgen vooral zeggen dat hij niet te goed moet zoeken.”
Mr Willy keek naar zijn cappuccino. Het was nog vroeg en zijn complete medische loopbaan lag al onder vuur.
“Welkom in de oncologie.”
“Hoe weet hij waar uw kanker zit?”
“Met scans.”
“Foto’s?”
“Zoiets.”
“En dat toestel kost miljoenen?”
“Ja.”
“Kan het dan alles zien?”
“Niet altijd.”
“En gij moogt vooraf niet eten of drinken?”
“Soms niet, nee.”
“Miljoenen euro’s, ge moet zelf nuchter komen en achteraf zeggen ze nog ‘misschien’?”
“Soms.”
“Voor dat geld had ik toch minstens ontbijt verwacht.”
“Drink uw chocomelk.”
“En als ze iets vinden?”
“Dan kan een patholoog een stukje weefsel onderzoeken.”
“Van u?”
“Ja.”
“Alleen een stukje?”
“Ja.”
“Met uw naam erop?”
“Ja.”
“‘Mr Willy. Inhoud: stukje Mr Willy.’”
“Niet helemaal.”
“Kent die dokter u?”
“Meestal niet.”
“Maar uw stukje wel.”
“Ja.”
“Dus ergens kent een dokter een deel van u beter dan gij zelf.”
“Dat begint vervelend goed te kloppen.”
“Krijgt ge dat stukje terug?”
“Nee.”
“Geen statiegeld?”
“Nee.”
“Straks hebben ze genoeg voor een tweede opa.”
“Volgende onderwerp.”
“Uw prostaat.”
“Ik wist dat ge daarheen ging.”
“Die is toch weg?”
“Ja.”
“Waarom gaat ge dan nog naar een prostaatdokter?”
“Omdat de prostaatkanker niet automatisch verdwijnt wanneer de prostaat weg is.”
“Dus ze hebben uw prostaat weggehaald en de prostaatkanker bleef?”
“Dat klinkt bijzonder slecht als ge het zo zegt.”
“Ge sloopt het huis en de bewoners blijven in de tuin zitten.”
“Zoiets.”
“Dan hebt ge toch het verkeerde weggehaald.”
“Ik zal morgen het ziekenhuis bellen.”
“Wat doet die uroloog nog?”
“Onderzoeken.”
“Welke?”
“Onderzoeken die opa niet tijdens de chocomelk gaat uitleggen.”
“Langs voor of langs achter?”
Mr Willy verslikte zich.
“Volgende dokter.”
“Dus langs achter.”
“VOLGENDE DOKTER.”
“En chemo?”
“Die probeert kankercellen kapot te maken.”
“Alleen de kanker?”
“Niet altijd. Gezonde cellen krijgen soms ook klappen.”
“Dus de politie pakt de boef en breekt ondertussen de halve straat af.”
“Dat is nogal overdreven.”
“Maar de boef is soms weg.”
“Ja.”
“En de straat kapot.”
“Een beetje.”
“Dus ik had gelijk.”
“Een beetje.”
“En als ge ziek wordt van chemo?”
“Dan krijg je medicijnen tegen de bijwerkingen.”
“Dus medicijnen omdat ge ziek wordt van medicijnen die ge krijgt omdat ge ziek zijt.”
“Ja.”
“En als ge van die medicijnen ook ziek wordt?”
“Dan krijg je soms weer iets.”
“Medicijnen tegen medicijnen tegen medicijnen tegen de ziekte.”
Mr Willy keek naar zijn cappuccino alsof daar ergens een nooduitgang in zat.
“Ja.”
“Hebben ze daar ook een dokter voor?”
“Waarschijnlijk.”
“En als die ziek wordt?”
“Dan sluiten ze het ziekenhuis.”
“Eindelijk iets logisch.”
“En de pijnarts?”
“Die probeert mijn pijn te verminderen.”
“Doet dat pijn?”
“Soms behoorlijk.”
“Dus ge gaat naar de pijnarts en die doet eerst extra pijn.”
“Om daarna minder pijn te hebben.”
“Heeft hij daar een diploma voor?”
“In zekere zin.”
“Hangt dat aan de muur?”
“Ik heb niet gekeken. Ik had pijn.”
“Dan is ‘pijnkliniek’ tenminste eerlijke reclame.”
Mr Willy kon daar moeilijk tegenin gaan.
“En bloed trekken?”
“Ook nodig.”
“Waarom?”
“Om mijn bloedwaarden te meten.”
“Dus ze halen bloed uit u om te kijken hoe uw bloed is.”
“Ja.”
“En als ge bloedarmoede hebt?”
“Dan kan uw hemoglobine te laag zijn.”
“Misschien omdat ze altijd bloed pakken.”
“Het zijn maar een paar buisjes.”
“Iedere keer?”
“Ja.”
“Al jaren?”
“Ja.”
“En ge krijgt dat nooit terug?”
“Nee.”
“Geen statiegeld?”
“Nee.”
“Geen klantenkaart?”
“Nee.”
“Ze doen daar echt niks aan klantenbinding.”
“Ik ben er nochtans al jaren.”
Het kind dacht even na.
“Prostaat weg. Stukjes in het labo. Bloed in buisjes. Foto’s in de computer.”
“En?”
“Uw dossier is completer dan gij.”
Mr Willy keek hem aan. Die deed pijn. Niet medisch. Gewoon zuiver technisch raak.
“En welke dokter maakt u eigenlijk beter?”
Daar was hij dan. Geen PSA. Geen MRI. Geen PET. Geen moeilijke woorden om achter weg te kruipen.
“Ze doen allemaal hun best.”
“Dat vroeg ik niet.”
“Nee.”
“Welke dokter maakt u beter?”
Mr Willy keek even naar buiten.
“Dat weten we niet.”
“Maar ge gaat al jaren naar dokters.”
“Ja.”
“Pillen.”
“Ja.”
“Prikken.”
“Ja.”
“Scans.”
“Ja.”
“Bloed eruit.”
“Ja.”
“Stukjes eruit.”
“Ja.”
“Uw prostaat eruit.”
“Ja.”
“Pijn tegen de pijn.”
“Ja.”
“Medicijnen tegen medicijnen.”
“Ja.”
“En ge zijt nog altijd ziek.”
“Ja.”
“Dus ge wordt eigenlijk beter in ziek zijn.”
Mr Willy keek hem aan.
“Zo had ik het nog niet bekeken.”
“Maar het klopt wel.”
“Een beetje.”
“Dus eigenlijk zorgen al die dokters ervoor dat ge zo lang mogelijk ziek kunt blijven.”
Pfff.
Jaren geneeskunde. Laboratoria. Scanners van miljoenen euro’s. Medicijnen met namen waar ge Scrabble mee wint zonder klinkers. En een kind perst heel de oncologie samen in één zin.
“Zo zou ik het niet zeggen.”
“Maar het is wel zo.”
“Een beetje.”
“Is dat dan goed?”
Mr Willy keek naar zijn cappuccino. Die was koud geworden.
“Voorlopig wel.”
Het kind zweeg even.
“Dan is die oncoloog toch een goede dokter.”
“Waarom nu ineens wel?”
“Omdat hij u nog niet beter heeft gemaakt.”
“Dat klinkt niet echt als reclame.”
“Nee.”
Even stilte.
“Maar ge zijt er toch nog.”
Mr Willy zei niets meer.