Jawel, ge leest het goed. Vandaag heeft Mr Willy niks te vertellen. En dat is toch wel een beetje uitzonderlijk, want doorgaans moet ge mij eerder het zwijgen opleggen dan mij aan het praten krijgen.
Ik heb nochtans mijn best gedaan. Wat rondgesnuffeld op internet, een paar interessante artikels gelezen, nog eens naar mijn lijstje met mogelijke blogonderwerpen gekeken, maar niks. Noppes. Mijn inspiratie heeft blijkbaar een snipperdag genomen, zonder mij daarvan op de hoogte te brengen.
En eigenlijk komt dat nog goed uit ook, want ondertussen zijn we met ons campertje in Thorn beland, dat witte stadje net over de Nederlandse grens. Zoonlief heeft hier ergens een midweek geboekt en wij komen hem een bezoekje brengen. Een dag of twee weg van huis, wat rondkuieren, ergens een cappuccino drinken en vooral eens iets anders zien dan onze eigen vier muren.
Ettertje is uiteraard ook meegekomen. Ik had hem nochtans met veel plezier thuisgelaten, maar daar wilde meneer niet van weten. En voor wie mocht denken dat hij zich de laatste tijd wat gedeisd houdt: vergeet het maar. Hij laat zich nog altijd voelen, en eerlijk gezegd meer dan mij lief is. De laatste tijd zelfs weer wat nadrukkelijker, en ik begin zo stilaan te vrezen dat er binnenkort weer een nieuw Ettertjesavontuur zit aan te komen. Niet bepaald iets waar ik naar uitkijk, want zijn vorige avonturen liggen me nog behoorlijk vers in het geheugen. Maar goed, misschien maak ik me zorgen om niks. Dat zien we dan wel weer. Voorlopig ben ik in ieder geval niet van plan hem ook nog eens mijn uitstapje te laten organiseren. Dat doet hij thuis al genoeg.
Dus vandaag geen merkwaardige geschiedenis, geen vergeten wetenschapper, geen medische ontdekkingen en zelfs geen ingewikkelde bespiegelingen over de toekomst van de mensheid. Gewoon een paar dagen op stap.
En daarmee heb ik dan toch weer een heel verhaal geschreven om te vertellen dat ik vandaag niks te vertellen heb.