Dexamethason en ik hebben tegenwoordig een nogal ingewikkelde verhouding.
Voor de pijn heeft dat spul dingen gedaan waarvoor ik het bijna dankbaar zou moeten zijn. Bijna. Want Dexa komt nooit alleen. Hij sleept altijd wel iets mee waar ge niet om gevraagd hebt. Wat spierzwakte hier, wat slapeloosheid daar, nog wat andere rommel waar ge u dan maar bij neerlegt omdat de pijn ondertussen toch wat minder is geworden.
En ergens onderweg heeft dat kleine witte pilletje blijkbaar ook besloten dat eten voortaan een hoofdbezigheid in mijn leven moet worden.
Vanmorgen was het weer prijs. Ontbijt achter de kiezen, cappuccino erbij. Brood gegeten, yoghurt, fruit ook nog. Keurig dus. Geen mens die achteraf kon beweren dat ik de dag op een halve droge beschuit begonnen was. Daarna naar de computer, beetje lezen, wat schrijven, hier en daar iets verbeteren. Gewoon mijn ding.
Tot ik merkte dat ik in de keuken stond. Niet dat ik daar iets te zoeken had.
Nou, dat is gelogen natuurlijk. Ik wist perfect wat ik daar zocht. Die kast. Deur open. Chocolade. Koekjes. Snoep. Ge kijkt daar dan even naar alsof ge toevallig een archeologische vondst hebt gedaan. Goh. Chocolade. Wie had dat gedacht. Eentje genomen, kast dicht en terug naar de computer.
Tien minuten later zat die kast alweer ergens achter in mijn hoofd. Niet als een grote gedachte, eerder als zo'n vervelende vlieg die ge niet weg krijgt. Ge weet dat daar nog iets ligt. Ge weet zelfs precies wat. Dus opnieuw recht, keuken in, kast open, nog eentje. Deze keer met de vaste overtuiging dat het nu gedaan is. Dat meen ik dan ook. Echt waar. Terug naar de pc, paar regels typen, iets lezen, ondertussen toch maar een banaan pakken want een mens moet een beetje slim zijn. Nog een stuk fruit. Goed bezig, dacht ik.
Half uur later stond ik opnieuw in de keuken.
Godverdomme toch. Ge staat daar met uw volle verstand, denkt nog: niet doen. En ondertussen gaat die hand toch naar binnen, verpakking open, iets naar binnen werken, kast dicht. Tien minuten later hebt ge alweer spijt. En het strafste is dat ge ondertussen al weet dat ge het straks waarschijnlijk opnieuw gaat doen.
Een paar jaar geleden heb ik iets gelijkaardigs gehad toen de prednisolone zwaar werd opgedreven. Ook toen liep ik voortdurend te eten, maar daar viel nog mee te onderhandelen. Fruit, groenten, komkommer, wortels, tomaten, genoeg volume naar binnen en op den duur kwam er ergens toch een seintje dat zei: goed, nu is het klaar.
Dat seintje is tegenwoordig blijkbaar afgeschaft. Ge kunt fruit eten tot ge bijna zelf een fruitschaal wordt, water drinken, wat rondlopen, uzelf bezighouden, en een tijdje later staat ge weer naar diezelfde kast te kijken.
En natuurlijk zijn er altijd mensen die zeggen dat ge er gewoon moet afblijven.
Dat is een goeie. Ge moet daar gewoon afblijven. Ja. Dank u. Daar had ik zelf nog niet aan gedacht. Of nog beter: haal het dan niet in huis. Alsof dat iets oplost. Dan begin ik wel aan de confituur. Of de hagelslag. Of iets anders waar genoeg suiker in zit om die kop een paar minuten stil te krijgen. En dan kunt ge natuurlijk ook de confituur en de hagelslag buitenzetten. Op den duur blijft er alleen nog een lege keuken over.
Tegen de middag is het al een paar keer gebeurd. Ontbijten, iets pakken, fruit, weer iets pakken, middageten, afwas, terug naar de computer. Even later rechtstaan, keuken in, kast open.
Tegen de avond is de grap er wel af. Dan ligt er ergens een lege verpakking op het aanrecht. Zo'n dom stuk plastic. Meer is het niet. Maar ge kijkt ernaar alsof iemand daar het bewijs heeft neergelegd van een misdaad waarvan ge perfect weet wie ze gepleegd heeft.
En denkt ge misschien dat het 's nachts beter gaat? Vergeet het maar. Dan wordt er minstens even stevig verder gesnoept. Ik ben toch regelmatig een paar uur wakker, zit wat achter mijn computer en de keuken is maar een paar stappen verder. Bovendien ligt mevrouw Willy boven te slapen. Geen onverwachte controles dus, geen opmerkingen over wat ik nu weer naar binnen zit te werken, zelfs geen afkeurende blik wanneer ik voor de derde keer die kast opentrek. Ge zou bijna denken dat ik speciaal daarom 's nachts opsta. En het ergste is dat ik dan soms nog probeer om zo weinig mogelijk lawaai te maken. Alsof ik een inbreker ben in mijn eigen keuken, op zoek naar een buit die ik nota bene zelf betaald heb.
En nu ik daar zo over zit te schrijven, moet ik ineens aan Frie denken. die zat ooit met hetzelfde probleem. Die had iets met saucijzenbroodjes. Het ene na het andere. Pfff, alweer eentje? Hoe krijgt een mens dat allemaal binnen?
Nou Frie, bij deze begrijp ik ondertussen perfect hoe dat voelt. Nog een geluk dat ik geen saucijzenbroodjes lust.
Vroeger kon ik beslissen dat het gewicht naar beneden moest. Dan ging dat naar beneden. Minder eten, meer bewegen, fruit, groenten, klaar. Nu kan ik 's morgens met de beste bedoelingen ter wereld beginnen en 's avonds alweer met mijn hand in diezelfde kast staan. En 's nachts nog eens, voor alle zekerheid. Daar kunt ge behoorlijk kwaad van worden. Vooral op uzelf.
Want ergens blijft ge toch vinden dat ge dit gewoon zou moeten kunnen. Een beetje karakter, een beetje discipline. Gewoon niet doen. Zo moeilijk kan dat toch niet zijn?
Blijkbaar wel.
Dexa, acht milligram.
Dat kleine witte pilletje hoeft mij niet vast te binden. Het hoeft zelfs niks te zeggen. Het hoeft alleen maar de hele dag heel zachtjes tegen die kastdeur te duwen.
En op den duur doe ik de rest zelf wel.