Sinterklaas komt te vroeg

Gepubliceerd op 20 november 2026 om 01:51

Drie uur 's nachts.
Wie haalt het in zijn hoofd om dan aan te bellen bij de mensen?
Ik zette  mijn cappuccino neer en keek door het raam. Er stond een groot wit beest onze klimop op te vreten. Een paard, verdorie. Met zilveren belletjes aan zijn hoofdstel en alles erop en eraan.

"Hela, manneke! Dat is hier geen paardenstal!"
"Goedenacht, Willy."
Naast het paard stond een lange, magere man met een mijter, een rode mantel en een witte baard. "Sinterklaas? Maar allee, Sint, we zijn nog maar half november!"
"Ik weet het, Willy. Ik ben een beetje vroeg."
"Een beetje? Ge zijt bijna drie weken te vroeg. En ondertussen staat dat beest mijn gevel op te vreten."

Hij wilde iets antwoorden, maar greep plotseling naar de deurstijl. Zijn knieën knikten en zijn staf viel op de grond. Ik kon hem nog net opvangen en hielp hem naar de keuken. Daar liet hij zich uitgeput op een stoel zakken. Zijn handen beefden zo erg dat ik zijn glas water moest vasthouden.
"Ge ziet er niet al te best uit, Sint. Hebt ge soms ook iets aan uw rug?"
"Met mijn rug is niets mis, Willy. Ik ben gewoon moe."
"Dan moet ge wat meer slapen. Dat zeggen ze tegen mij ook altijd."
Hij schudde zijn hoofd. "Ik ben bang dat slapen niet meer helpt."

Uit zijn mantel kwam een heerlijke geur van speculaas en kaneel. Hij haalde een zakje pepernoten tevoorschijn en strooide er een handvol op tafel. Ik nam er meteen een paar.
"Nog altijd honger, Willy?"
"Ge hebt er geen gedacht van, Sint. Die Dexa maakt van mij een bodemloze put."
Hij keek naar mijn computer, waar nog een reactie op mijn laatste blog openstond. "Maar met uw pijn gaat het eindelijk wat beter, heb ik begrepen."
"Dat klopt. Na drie maanden aanmodderen begint het eindelijk te lukken. Ik heb zelf wat aan mijn pijnstilling gesleuteld. Mijn pijnartsen zullen daar waarschijnlijk minder gelukkig mee zijn, maar dat zien we dan wel weer."
"En Ettertje?"
"Die zit er nog altijd, Sint. Ge kunt hem wel zijn mond snoeren, maar daarom is hij nog niet vertrokken."

De Sint haalde een klein rood boek uit zijn mantel. Het beroemde boek van Sinterklaas, met zijn versleten leren kaft en gouden slotje. Als kind had ik nogal wat schrik gehad van dat ding. Hij bladerde even en stopte bij een bladzijde waarop mijn naam stond. Daaronder mijn geboortedatum en zelfs mijn kankerdiagnose.
"Ge houdt uw administratie precies goed bij, Sint."
"Dat moet ook wel. Ik ben namelijk speciaal voor u gekomen.

"Hij stak zijn hand uit. "Geef mij uw hand eens."
Zijn vingers waren ijskoud. Hij sloot zijn ogen, mompelde iets onverstaanbaars en hield mijn hand een tijdje vast. Toen hij ze losliet, merkte ik aanvankelijk niets bijzonders. Tot ik mijn vingers spreidde. Geen enkele trilling. Ik probeerde het met mijn andere hand. Ook niets.
"Verdorie, Sint! Hoe hebt ge dat gedaan?"
"Sta eens recht."
Ik stond op, bukte mij en ging door mijn knieën. En weer recht, alsof het de gewoonste zaak van de wereld was. Na mijn avontuur in Thorn was ik daar nogal voorzichtig mee geworden, maar nu ging het zonder de minste moeite. Zelfs die vervelende watten onder mijn voeten waren verdwenen. Ik deed het nog eens, wat dieper deze keer, en begon zowaar te lachen.
"Allee, Sint, dat is toch niet te geloven!"
"Probeer nu de trap eens."
Ik liep de gang in en zette voorzichtig mijn voet op de eerste trede. Daarna de tweede. Na een paar treden versnelde ik mijn pas en voor ik het wist, stond ik boven. Geen pijn, niet buiten adem, helemaal niets. Ik draaide mij om en liep weer enkele treden naar beneden, gewoon omdat ik wilde weten of het werkelijk zo gemakkelijk ging. En weer naar boven. Als mevrouw Willy mij zo bezig had gezien, zou ze waarschijnlijk gedacht hebben dat mijn laatste medicatiewijziging toch niet zo'n goed idee was geweest.
De slaapkamerdeur stond op een kier. Ik duwde ze voorzichtig open. Mevrouw Willy lag te slapen, half onder het dekbed verdwenen. Haar boek lag nog open op het nachtkastje. Ik bleef even in de deuropening staan. Er was een tijd geweest dat ik hier iedere avond gewoon binnenliep, mij uitkleedde en naast haar in bed kroop. Zonder er ook maar één seconde bij stil te staan.
Ik trok mijn schoenen uit, ging op de rand van het bed zitten en liet mij voorzichtig naast haar zakken. Ze bewoog even, draaide zich om en deed één oog open."Willy? Wat doet gij hier?"
En uw rug?"
"Die doet het nogal goed vannacht."
Ze keek mij wat wantrouwig aan. "Ge zijt toch weer iets aan het uitspoken."

Ik schoof wat dichterbij en ze trok het dekbed over mij heen. Haar hand zocht de mijne, zoals ze dat vroeger altijd deed, en even later lag haar hoofd tegen mijn schouder.
"Je  voeten zijn koud", mompelde ze.
"Die van u niet. Dat komt dus goed uit."

Ze gaf mij een klein duwtje en schoof nog wat dichterbij. Haar haar kriebelde tegen mijn hals en haar hand lag warm in de mijne. Ik kon mij zelfs een beetje op mijn zij draaien om haar beter vast te houden. Geen stekende pijn onder mijn schouderblad, geen ribben die protesteerden, geen gedoe met kussens om toch maar een houding te vinden waarin Ettertje zich gedeisd hield.

"Blijft ge nu liggen?" vroeg ze na een tijdje.
Ik wilde ja zeggen. Verdomme, wat wilde ik graag ja zeggen. Al maanden sliepen we apart, zij boven en ik beneden. Praktisch was dat allemaal goed geregeld, daar niet van. Maar ik had ondertussen al dikwijls genoeg wakker gelegen en automatisch mijn hand uitgestoken naar haar kant van het bed. Om dan pas goed wakker te worden en te beseffen dat ze een verdieping hoger lag.
"Ik moet nog even naar beneden", fluisterde ik. "Maar ik kom terug."
"Ge moet het zelf weten, zotteke."

Even later sliep ze weer. Ik bleef nog een tijdje naast haar liggen. Af en toe bewoog haar hand een beetje in de mijne. Ik had haar eigenlijk nog nooit zo graag wakker willen houden, maar ze sliep zo rustig dat ik het niet over mijn hart kreeg. Uiteindelijk gaf ik haar voorzichtig een kus, schoof onder het dekbed vandaan en ging weer naar beneden.
De Sint zat nog altijd aan tafel. Hij had zijn hoofd op zijn armen gelegd en ik moest even zijn schouder aanraken voor hij opkeek.
"En, Willy?"
"Sint, als ge mij dat werkelijk kunt geven, dan moeten we eens serieus praten."

Hij schoof zijn boek naar mij toe. Op de laatste bladzijde stond een korte tekst over de overdracht van onsterfelijkheid, met daaronder plaats voor twee handtekeningen.

"Onsterfelijkheid?"
"Ja, Willy. Ge wordt niet meer ziek, ge wordt niet meer ouder en ge zult nooit meer sterven."

Ik moest dat toch even laten doordringen. Geen kanker meer. Geen uitzaaiingen, geen ziekenhuizen, geen scans. Ik zou weer kunnen joggen, lange wandelingen maken, met ons campertje op stap gaan zonder eerst een halve apotheek in te laden. En vooral, ik zou weer gewoon naast mijn vrouw kunnen slapen. Iedere nacht opnieuw.

"En wat moet ik daarvoor doen?"
"Mijn plaats innemen."
"Als Sinterklaas?"
Hij knikte.
"En moet ik dan ook met dat paard over de daken? Want daar heb ik eerlijk gezegd niet veel ervaring mee."
"Dat leert ge wel. Bovendien hebben we tegenwoordig heel wat geautomatiseerd."
"Ah, kijk. Zelfs bij Sinterklaas."

Hij schoof mij een blauwe balpen toe, met een barstje in de dop. Als een mens zijn eeuwige leven gaat ondertekenen, verwacht hij toch minstens een deftige vulpen. Ik wilde mijn naam al schrijven toen hij zijn hand op het boek legde.

"Er is nog iets, Willy."
"Daar zijn ze dan. De kleine lettertjes."
"Uw vrouw blijft gewoon ouder worden. Uw kinderen en kleinkinderen ook."
"En ik niet?"
"Nee."
"En als mevrouw Willy op een dag sterft?"
"Dan blijft gij leven."

Ik liet de pen zakken. Ik dacht aan Zoonlief, de Schoondochter, de Kleinkinderen...... Ik zou hen zien opgroeien, ouder worden, misschien zelfs hun kleinkinderen leren kennen. Maar vroeg of laat zouden ze allemaal verdwijnen. Alleen ik bleef over.
"En als ik er genoeg van krijg?"
"Dan moet ge iemand vinden die vrijwillig uw plaats wil innemen."
"Zoals gij nu?"
Hij knikte.
"En hoelang doet gij dat al?"
Hij keek naar de datum naast zijn handtekening. "Bijna zeventienhonderd jaar."
Ik floot even tussen mijn tanden. "Zeventienhonderd jaar! Dan hebt ge nogal wat meegemaakt."
 
Hij antwoordde niet. In plaats daarvan bladerde hij een heel eind terug en haalde een kleine, vergeelde tekening uit zijn boek.
Een jonge vrouw met donker haar en een lieve glimlach. 
"Dat was Anna. Mijn vrouw."
Hij streek voorzichtig met zijn vingers over het papier. "Ze bakte heerlijke speculaas. In november rook ons hele huis naar kaneel en kruidnagel. Ik mocht er niet aankomen, want die koekjes waren voor de kinderen. Maar 's avonds, als iedereen sliep, had ze er altijd een paar voor mij apart gehouden."

Hij glimlachte even en haalde een klein rood lintje uit het boek. Het was helemaal verschoten en aan één kant gerafeld.
"Daarmee bond ze de pakjes dicht. De laatste avond dat ik haar zag, heeft ze er eentje rond mijn pols geknoopt. Ze zei dat ik het moest bewaren tot ik weer thuiskwam."
"En?"
"Toen ik thuiskwam, lag ze in bed. Ze was ziek geworden terwijl ik weg was. Drie dagen later was ze dood."

Hij draaide het lintje tussen zijn vingers. Het was zo oud en versleten dat ik ieder ogenblik verwachtte dat het uit elkaar zou vallen.
"En uw kinderen?" vroeg ik.
"Die heb ik nog zien opgroeien. Daarna hun kinderen en hun kleinkinderen. Ik heb later nog andere vrouwen gekend, Willy. Ik heb mooie jaren gehad, heel mooie zelfs. Maar uiteindelijk verdwenen ze allemaal."
Hij zweeg even en keek weer naar Anna. "Weet ge wat ik het ergste vind? Ik weet niet meer hoe haar stem klonk."
Ik keek hem aan.
"Ik herinner mij nog hoe ze 's morgens haar haren kamde, hoe ze ons dochtertje op haar schoot nam. Ik weet zelfs nog wat ze zei toen ik die laatste avond vertrok. Ze riep mij na dat ik mijn handschoenen niet mocht vergeten."
Hij glimlachte even. "Dat deed ze altijd. Ik vergat die dingen voortdurend. Anna werd daar soms stapelzot van."
Hij keek weer naar de tekening. "Ze riep: Nikolaas, uw handschoenen!" 
Hij probeerde het nog eens, deze keer wat zachter, alsof hij haar nadeed. "Nikolaas..."
Zijn stem stokte. Hij keek naar het papier en schudde langzaam zijn hoofd. "Nee. Zo klonk het niet.
"
Hij wreef met zijn duim over de rand van de tekening.  "Ik weet nog precies wat ze zei, Willy. Maar hoe ze het zei... Ik krijg het niet meer terug."

Een hele tijd zei hij niets. Ik ook niet. Wat moest ik daar in godsnaam op antwoorden?
"Soms hoor ik ergens een vrouw praten en dan denk ik dat het Anna is. Dan loop ik erachteraan, gewoon om haar nog eens te horen."
Hij borg het lintje voorzichtig op. Het lukte hem nauwelijks, zo hard beefden zijn vingers. Ik wilde hem helpen, maar hij trok het boek wat dichter naar zich toe. Uiteindelijk zat het lintje weer veilig tussen de bladzijden, naast de tekening van Anna.
"En wat gebeurt er met u als ik teken?" vroeg ik.
"Dan mag ik eindelijk sterven."
"Onmiddellijk?"
"Waarschijnlijk wel."
Hij keek naar de pen die nog altijd voor mij lag. "Ge kunt straks weer naast uw vrouw gaan liggen, Willy", zei hij. "En morgenvroeg wordt ge wakker zonder kanker. Ge hebt dan nog alle tijd van de wereld."

Alle tijd van de wereld. Ik had daar de voorbije jaren nogal wat voor overgehad. Mijn huidige pijnstilling werkte eindelijk behoorlijk, maar die verdomde kanker zat er nog altijd. En hoe lang dat allemaal goed zou blijven gaan, daar kon niemand mij een zinnig antwoord op geven. 
Ik nam de pen en zette de punt op het papier. Boven hoorde ik mevrouw Willy naar het toilet gaan. Ik herkende haar voetstappen onmiddellijk. Even later ging de slaapkamerdeur weer dicht.

"En als ik nu teken, Sint, zou ik dan over zestienhonderd jaar ook nog ergens een foto van mevrouw Willy hebben liggen?"

Hij antwoordde niet. "Zou ik mij dan ook niet meer herinneren hoe ze mij 's nachts wakker maakt omdat ik weer eens lig te snurken? Of hoe ze 'zotteke' zegt als ik iets uitgespookt heb?"
De Sint keek naar zijn boek. "Dat zou kunnen, Willy."
Ik keek naar mijn hand. De pen raakte het papier, maar er stond nog geen letter op. Ik dacht aan die paar minuten daarnet, boven in bed. Aan haar hand in de mijne en die twee woorden die ze zonder nadenken had gezegd. Blijft ge?
Ik schoof de pen terug naar hem. "Het spijt me, Sint. Ik denk dat ik het toch maar niet doe."

Hij bleef een hele tijd naar het contract kijken. Daarna sloot hij langzaam zijn boek. Zijn handen beefden zo erg dat hij het gouden slotje nauwelijks dicht kreeg. Hij probeerde het een tweede keer en toen een derde. Ik wilde hem helpen, maar hij schudde zijn hoofd. Uiteindelijk hoorde ik een zacht klikje.
"Ik begrijp het", zei hij.
Bij de voordeur bleef hij staan. "Ik moet u nog iets teruggeven."
Ik begreep onmiddellijk wat hij bedoelde, maar toen hij zijn hand op mijn schouder wilde leggen, hield ik hem tegen.
"Sint, alstublieft. Nog één nacht."
Hij keek mij aan. "Gewoon één nacht. Dan kan ik nog eens bij mijn vrouw slapen. Morgen moogt ge alles terugnemen."
De Sint keek een tijdje naar mijn hand, die nog altijd zijn arm vasthield. Toen legde hij zijn andere hand eroverheen. "Vooruit dan, Willy. Het is tenslotte bijna mijn feestdag."

Ik had hem wel kunnen omhelzen. In plaats daarvan kneep ik stevig in zijn hand. "Dank u, Sint."

Buiten stond zijn schimmel nog altijd geduldig te wachten, al had hij ondertussen een behoorlijk stuk van onze klimop naar binnen gewerkt. De Sint klom moeizaam in het zadel en schikte zijn mantel.
"Sint!"
Hij draaide zich om. 
"Wat gaat ge nu doen?"
"Verder zoeken, Willy." 
"En als ge niemand vindt?"
Hij glimlachte flauwtjes. "Dan blijf ik zoeken."
Hij zette zijn mijter recht. "Op zes december kom ik hier toch voorbij. Als ge mij nog eens wilt spreken, moet ge maar uw schoen zetten." 
Ik lachte. "Dan zal ik er wel een wortel in steken voor uw paard." 
"Dat zou hij bijzonder op prijs stellen."

Hij gaf zijn schimmel een zacht tikje. Het paard stapte de straat uit en bij de eerste bocht hoorde ik nog even het gerinkel van de zilveren belletjes. Daarna was alles stil.
Terug in de keuken zag ik dat de Sint iets had achtergelaten. Een klein pakje in rood papier, met een gouden lintje eromheen. Er zat een chocoladeletter W in, van pure chocolade. En een briefje.

Beste Willy,
Ik had zo gehoopt dat ge zou tekenen. Meer dan ge u kunt voorstellen.
Maar toen ge boven waart, hoorde ik uw vrouw praten. Heel even dacht ik dat Anna mij riep.
Geniet van uw chocolade. En van die vrouw van u.

N.

Ik las het briefje nog eens en legde het naast mijn toetsenbord. De chocoladeletter verdween voorlopig in de kast, al liet Dexamethason vrijwel onmiddellijk weten dat hij daar ernstige bezwaren tegen had. Ik sloot mijn computer af en ging naar boven. De trap oplopen ging nog altijd zonder moeite. Mevrouw Willy lag te slapen, maar toen ik voorzichtig onder het dekbed schoof, werd ze toch wakker.
"Zijt ge daar eindelijk?"
"Ja."
"Hebt ge nu gedaan met uw computer?"
"Voor vannacht wel."
Ze schoof dichterbij en legde haar hand op mijn borst. "Ge zijt toch een rare, Willy."
"Dat zeggen er nog."

Ik sloeg mijn arm om haar heen en gaf haar een kus. Ze legde haar hoofd tegen mijn schouder en even later voelde ik haar ademhaling rustiger worden. Ik bleef nog lang wakker. Af en toe trok ze het dekbed wat hoger of bewoog haar hand een beetje in de mijne. Op een bepaald moment draaide ze zich om, zoals ze vroeger altijd deed, en lag ik tegen haar rug aan. Ik schoof wat dichterbij en legde mijn arm om haar middel. Ze pakte mijn hand vast en trok die nog wat steviger tegen zich aan.

Na een tijdje draaide ze zich weer naar mij toe.
"Slaapt ge nog niet?" mompelde ze
"Bijna."
"Ge ligt zo te woelen."
"Sorry."
Ze gaf mij een kus op mijn wang en legde haar hoofd weer neer. "Slaap nu maar, zotteke."

Ik sloot mijn ogen. Niet om te slapen, want daar had ik eigenlijk helemaal geen zin in. Die paar uur waren veel te kostbaar om ze zomaar te laten voorbijgaan. Maar uiteindelijk zal ik zelf ook wel weggedommeld zijn.
Toen ik de volgende ochtend wakker werd, voelde ik onmiddellijk weer dat vertrouwde trekken onder mijn linkerschouderblad. Mijn vingers beefden opnieuw en mijn benen waren zwaar. Ik probeerde mij op mijn elleboog te steunen, maar mijn rug liet duidelijk merken dat de Sint zijn belofte gehouden had.

Mevrouw Willy zat rechtop in bed. "Zeg, hoe komt het eigenlijk dat gij hier ligt?"
"Dat is een lang verhaal."
"Dat zal wel. Maar ge hebt precies goed geslapen."
Ze streek met haar hand door mijn haar. "Ik ook trouwens."

Ik keek naar haar. Ze had nog slaap in haar ogen en haar haren zaten alle kanten uit.
"Wat is er nu?" vroeg ze.
"Niks. Ge zijt schoon."
Ze gaf mij een duw tegen mijn schouder."Zotteke."

Ik trok haar voorzichtig naar mij toe en gaf haar een kus. Mijn rug begon alweer behoorlijk te protesteren, maar ik bleef toch nog even liggen.
Een tijdje later hielp ze mij naar beneden. Op mijn bureau lag het briefje van de Sint en daarnaast de blauwe balpen waarmee ik bijna mijn eeuwige leven had ondertekend. Die had hij blijkbaar vergeten. Ik nam hem vast en draaide hem tussen mijn vingers. Een goedkoop ding, met een barstje in de dop. Precies het soort balpen waarmee ge normaal gesproken een boodschappenlijstje schrijft.

Die paar uur zonder kanker, zonder pijn en zonder beperkingen had ik toch maar mooi meegemaakt. En nu waren ze alweer voorbij. Ik stak de balpen in mijn schuif. Zes december was nog drie weken ver. Tijd genoeg om nog eens goed over dat aanbod na te denken.

Want tenslotte, waarom zou ik nu al beslissen? Tegen dan zou ik wel zien wat ik in mijn schoen stak.

Een wortel voor het paard.

Of die blauwe balpen.