Een dag zonder pijn

Gepubliceerd op 18 november 2026 om 05:14

Ik ben ongelukkig. Heel ongelukkig zelfs. En ik krijg het maar niet behoorlijk op papier.

Over Ettertje kan ik hele veldslagen verzinnen. Prachtige Middle Earth-verhalen, met legers, tovenaars en hele koninkrijken die elkaar naar het leven staan. Zelfs van de grootste ellende weet ik meestal nog iets moois te maken. Maar nu zit ik al dagen aan dit blog te prutsen. Schrijven, schrappen, opnieuw beginnen.

En telkens wanneer ik het nalees, denk ik: neen Willy, dat is het niet. 
Misschien omdat ik zelf nog niet goed weet wat ik ermee aan moet. Die maandenlange ellende met mijn rug heeft me veel meer parten gespeeld dan ik had verwacht.
Ik ben altijd nogal goed geweest in pijn verdragen. Niet dat ik daar nu bijzonder trots op ben, maar het kwam me de afgelopen jaren toch regelmatig van pas. Tegenwoordig is dat anders. Er hoeft maar ergens onder mijn schouderblad een steek te komen en ik zit alweer met mijn gedachten bij die ellendige nachten. Niet kunnen liggen, niet kunnen zitten, en uiteindelijk maar wat door het huis lopen omdat ge het anders gewoon niet meer uithoudt. Maanden heeft dat geduurd. En ik wil dat nooit meer meemaken. Nooit.

Misschien ben ik daarom ook steeds meer mijn eigen weg gegaan met de pijnmedicatie. De pijnkliniek had daar uiteraard haar eigen ideeën over, en ongetwijfeld waren die medisch goed onderbouwd. Maar ik was degene die 's nachts wakker lag. Weer een dosis aanpassen, weer enkele dagen afwachten, weer evalueren. En ondertussen ging die pijn gewoon door.
Daar had ik mijn buik van vol. Dus zijn we zelf wat beginnen bij te sturen. Hier wat meer, daar wat minder of een ander tijdstip. Met mijn technische achtergrond ben ik altijd nogal geneigd geweest om problemen zelf op te lossen. Als iets niet behoorlijk werkt, probeert ge uit te zoeken waarom. En als een kleine aanpassing verbetering brengt, dan probeert ge verder.

Met een elektrische schakelkast kwam ik daar vroeger meestal behoorlijk goed mee weg. Maar met een verzameling zware pijnstillers ligt dat blijkbaar toch iets ingewikkelder.
Want op een bepaald ogenblik ging het mis. Ik had die dag een middagdutje gedaan. Op zich niets bijzonders, want met al die medicatie gebeurt het wel vaker dat ik overdag even wegdommel.
Maar deze keer was er iets anders. Ik was namelijk volledig pijnvrij. Honderd procent. 
Alleen was ik zo zwaar verdoofd dat Mevr Willy me nauwelijks wakker kreeg. Ze bleef proberen, riep mijn naam, schudde aan me, maar ik reageerde nauwelijks.
En toen ik uiteindelijk weer bij mijn positieven kwam, was ze helemaal van de kaart. Ik had haar nog nooit zo gezien.

"Willy, hoe graag ik u ook zie, zoiets wil ik nooit meer meemaken. Nooit meer. Dat kan ik gewoon niet aan."

Godverdegodverdegod...
Dan vecht ge maandenlang om eindelijk eens van die pijn verlost te raken. En als het dan lukt, krijgt uitgerekend de vrouw die ge het liefste ziet zowat de schrik van haar leven.

We hebben er uren over gepraat. Niet alleen over die medicatie, want al vrij snel kwamen ook al die andere dingen ter sprake die ons leven de afgelopen jaren veranderd hebben. Die kanker die maar niet wil ophouden. Mijn benen die steeds minder betrouwbaar worden. Het aan- en uitkleden dat soms een hele onderneming geworden is. Die vervelende incontinentie, waar ge u telkens weer op moet voorzien.

En sinds enkele maanden slapen we zelfs niet meer samen. Zij boven, ik beneden. Na meer dan vijftig jaar.

Voor al die problemen had ik telkens weer een oplossing proberen te vinden. Een hoog-laagbed beneden, aangepast ondergoed, oefeningen om mijn benen wat sterker te maken. En als er iets niet meer ging zoals vroeger, dan zocht ik wel een andere manier. Soms wat onhandig, soms met de nodige ergernis, maar meestal lukte het uiteindelijk toch.

En dan dacht ik eigenlijk dat we het samen nog behoorlijk goed deden.
Niet dus.
Want tijdens dat gesprek begon ik te beseffen hoeveel kleine dingen ik blijkbaar niet gezien had. Hoeveel zorgen Mevr Willy zich maakte. Hoe bang ze was wanneer ik weer eens bijna door mijn benen zakte, of wanneer ik zo versuft rondliep dat ik nauwelijks nog wist waarmee ik bezig was.
Ik was zo druk bezig geweest met mijn eigen gevecht tegen Ettertje dat ik er onvoldoende bij stilgestaan had wat dat allemaal voor haar betekende. Zij moest er tenslotte iedere dag mee leven. Zij zag mij achteruitgaan, moest voortdurend rekening houden met wat nog wel en niet kon.

En nu had ze er ook nog eens de schrik bij gekregen dat haar man op een middag misschien niet meer wakker zou worden.
Zo had ik het eigenlijk nooit bekeken.
Maar toen kwam iets waar ik het misschien nog wel moeilijker mee had. Mevr Willy wou voortaan mijn medicatie volledig in handen nemen. Zij zou controleren wat ik innam, hoeveel en wanneer. Geen eigen experimenten of kleine aanpassingen meer. Ze vertrouwde me daar niet langer mee.
En het ergste was dat ik haar nog gelijk moest geven ook. Er was duidelijk iets flink misgelopen. Maar godverdomme, dat was toch even slikken.
Ik heb mijn hele leven mijn eigen plan getrokken, zelf beslissingen genomen en oplossingen gezocht wanneer iets niet meer ging zoals het hoorde. De afgelopen jaren heb ik daar al zoveel van moeten prijsgeven. En nu dus ook mijn medicatie.

Tijdens dat gesprek moesten we allebei iets toegeven wat we liever niet onder ogen zagen. Zij dat de zorgen haar soms te zwaar worden. Ik dat ik blijkbaar niet meer alles zelf aankan. En daar zit ik nu mee. Mijn rugpijn is eindelijk zo goed als onder controle. Ik kan weer slapen, wandelen en allerlei dingen doen die een paar weken geleden nog onmogelijk leken.

Daar zou ik toch gelukkig mee moeten zijn?

Maar ondertussen heb ik de vrouw die ik al meer dan vijftig jaar doodgraag zie, verschrikkelijk veel angst en verdriet bezorgd. En hoe graag ik het ook zou willen, daar kan ik niet zomaar iets aan verhelpen.

En nu zit ik hier alweer achter mijn computer. Te schrijven, te schrappen en opnieuw te beginnen. Alsof ik daarmee iets kan veranderen aan wat er gebeurd is.

Ik ben ongelukkig. Heel ongelukkig zelfs.

En deze keer weet ik niet goed wat ik eraan moet doen.

PS.
Wie zich afvraagt waar Ettertje in dit hele verhaal gebleven is, hoeft zich geen zorgen te maken. Dat sujet is nog altijd springlevend. Binnenkort vertel ik hoe deze gebeurtenissen zich aan de andere kant van de Ribbenwal hebben afgespeeld. Want in het koninkrijk van Mr Willy is de afgelopen dagen nogal wat gebeurd. En geloof me, daar zijn de nodige legers, tovenaars en andere duistere figuren aan te pas gekomen.