Hier is de tekst uit de afbeelding:
Huis
De oude man was al wel heel erg oud, en het enige wat hij nog kon, was een beetje minzaam in het deurgat van zijn huis zitten, en dan eigenlijk nog alleen maar als de zon scheen, want hij kraakte van de reumatiek.
Hij knikte vriendelijk iedereen goedendag, om te laten merken dat hij er nog bijhoorde, maar de meeste mensen zagen dat niet eens, en dan nog, een oude man, als je vandaag de dag elke bejaarde goedendag moet zeggen, ben je nog niet op tijd thuis. Met die vergrijzing van de maatschappij tegenwoordig, het is al mooi dat we hun pensioen betalen.
Zeg nu zelf... Hij zat er dus weer, in de vroege lentezon, met die onversneden glimlach bejaard naar de mensen te kijken, die zich voorbij haastten zonder iets te zeggen.
Tot er een jongen en een meisje, hand in hand, voor hem bleven staan en vroegen of het hier was van die advertentie.
De oude man dacht even na.
O ja, die advertentie. Maar dat was al drie weken geleden.
“O sorry, is het al verhuurd?”
Nee, nee, dat niet, maar hij had niet gedacht dat er nog iemand zou komen, zei hij. Want ze waren allemaal over dat ene zinnetje gestruikeld, dat ze hem erbij moesten nemen, want hij wou dus wel in zijn huis blijven wonen, hij was er geboren, ziet u, en dan verhuis je niet graag, ziet u. Maar hij woonde helemaal boven en ze zouden nooit last van hem hebben...
Ze vertrouwden het niet zo best, maar ze vroegen toch of ze het huis eens mochten zien, want ze waren al overal geweest.
Natuurlijk mocht dat, wie gaat er in een huis wonen ...
Hier is de tekst uit de afbeelding:
... zonder het gezien te hebben.
Het was een mooi, oud, stevig burgerhuis, met uitgestoken gouden roosjes op het plafond en oud glimmend parket met prachtige oosterse tapijten en kroonluchters, die fonkelend brandden alsof het Kerstmis was.
Alles was eraan. Een aardige keuken met veel licht, en vier slaapkamers.
“Ja, vroeger hadden de mensen nog veel kindjes,” zei de oude man. Als dit huis kon vertellen.
Ze wandelden over de rode loper van de trap af en de oude man vroeg of ze geen kopje koffie lustten.
Maar dat vertrouwden ze ook niet zo best. Zouden ze het eerst niet beter eens over de prijs hebben?
“De prijs?” glimlachte de oude man. “U zult het misschien niet geloven, maar het kost niks.”
De jongen en het meisje bekeken mekaar en ze moesten er wel even gaan bij zitten. In twee prachtige fauteuils.
“Niks!” zei hij na een tijdje achterdochtig: “U bedoelt dat we hier gratis mogen komen wonen?”
“Jazeker,” zei de oude man, en hij zag er niet eens gek uit, “huur, vuur, licht en water. Alles gratis. en de kabeltelevisie natuurlijk inbegrepen.”
Dat moesten ze wel even verwerken.
“Alleen dit...”
De oude man haalde een klein, wit papiertje uit zijn binnenzak.
“Dat is het binnenhuisreglement. Een soort handleiding, een bijsluiter, tien puntjes waarop u zou moeten letten. Daar ben ik streng op...!”
Ze lazen samen de tien puntjes, die op het briefje stonden. En zwegen toen, even...
“Dus, wij zouden moeten trouwen. In de kerk.”
De oude man knikte.
“En geen ongewenste kinderen, zie ik hier. En zeker geen abortus.”
De oude man knikte andermaal.
Hier is de tekst uit de afbeelding:
“En niet scheiden! En mekaar altijd trouw zijn?”
“Ja, zo had ik het wel gehad willen hebben,” monkelde de oude man. “Een beetje fiskale fraude wil ik nog wel door de vingers zien...”
De jongen en het meisje bekeken mekaar nog eens, en toen zeiden ze tegen de oude man dat ze er nog eens goed zouden over nadenken.
“Doe dat,” zei de oude man, en hij keek hen na, toen ze buitengingen: gorilla’s in de mist.
God heeft het vandaag de dag niet gemakkelijk.
Laat me weten of ik je verder kan helpen! 😊