Zeg, weten jullie wat een pranotherapeut is? Nee? Ik ook niet, en dat zegt al iets, want ik heb in mijn kankercarrière ondertussen al wat alternatieve toverdozen open zien gaan. Maar volgens de krant zijn het een soort mengvormen van magnetiseurs, heksen, gebedsgenezers, lichttherapeuten en andere charlatans met een Instagramaccount. Mensen die met hun handen boven uw lijf beginnen zwaaien alsof ze een verstopte lavabo aan het ontluchten zijn. Alleen ontbreekt meestal de plopper.
Ze krijgen dan zogezegd een soort stralende kring rond hun hoofd. Gelijk heiligen op glasramen. Of gelijk ik na mijn derde bestralingskuur, maar bij mij was dat minder een aura en meer een interne barbecue.
En toch… dat soort dingen blijft bestaan. Mensen willen geloven. Zeker als ze ziek zijn. Misschien zelfs vooral dan. Want als ge lang genoeg in wachtzalen zit, tussen de scans, de bloedwaarden en de formulieren van het ziekenfonds, dan begint een mens soms rare dingen te hopen. Niet omdat hij dom is. Maar omdat hij moe is.
Ik geloof daar zelf niet in. Nooit gedaan. Ook niet in Madonna’s die bloed huilen, beeldjes die melk drinken of heiligenbloed dat spontaan begint te smelten, zoals dat van de Heilige Januarius in Napels. “Miraculo! Miraculo!”, riepen de pelgrims dan enthousiast als dat goedje weer vloeibaar werd.
Nou, onlangs hebben ze in Macerata — dat ligt ergens tussen Rome en het hiernamaals — een tentoonstelling gehouden waarin al die zogenaamde wonderen eens stevig tegen het licht gehouden werden. Zelfs Januarius moest eraan geloven. Bleek dat zijn heilig bloed ongeveer dezelfde eigenschappen had als een bepaald huis-tuin-en-keukenmengsel dat ook vloeibaar wordt bij een beetje warmte en geschud.
Tja.
Daar zou ik persoonlijk geen bedevaart voor organiseren. Een degelijke bouillon doet dat ook.
Maar voor de mensen die daar hun geloof aan opgehangen hadden, moet dat toch een eigenaardig moment geweest zijn. Ge zit daar dan jaren te hopen op iets bovennatuurlijks, en uiteindelijk blijkt het mirakel chemisch ongeveer even ingewikkeld als puddingpoeder. Dan voelt een mens zich toch een beetje… ja… bedrogen. Of misschien vooral beschaamd dat hij zó graag heeft willen geloven.
En eerlijk? Als ge lang genoeg ziek zijt, begrijpt ge dat verlangen ineens veel beter dan vroeger. Want op den duur pakt een mens soms liever hoop vast dan statistieken.
Kanker maakt een mens raar. Ge begint dingen te lezen die ge vroeger belachelijk vond. Ge komt terecht op websites waar mensen u vertellen dat broccoli de tumor “niet fijn vindt”, of dat ge uw prostaat kunt ontgiften met Tibetaanse klankschalen en warm citroenwater. Alsof die kankercellen daar dan van verschieten en spontaan hun ontslag indienen.
Bij mij thuis zou Mevr willy mij buitenzetten als ik hier plots met wierookstokjes chakra’s zat te ontstoppen tussen de cappuccino’s door.
Ik heb trouwens ooit zelf een klein mirakel meegemaakt. Of toch iets dat er verdacht dicht bij in de buurt kwam.
We hadden namelijk een Sinterklaaspop gekregen van de kleindochter. Zo’n pop die kon huilen én plassen. Een vrij ambitieus toestel eigenlijk, als ge weet hoeveel volwassenen daar tegenwoordig moeite mee hebben.
Alleen… die pop produceerde op een bepaald moment geen water meer, maar schuim. Wit schuim. Echt alsof ze tijdens de vasten per ongeluk afwasmiddel had gezopen.
Bleek achteraf dat er geen water in zat, maar witte limonade.
Ik herinner mij nog dat ik daar stond te kijken, midden in de living, met dat schuimende gedrocht op mijn arm, en heel even dacht: als dit tweeduizend jaar geleden gebeurd was, hadden ze er gegarandeerd een basiliek rond gebouwd.
Pelgrims uit heel Vlaanderen op hun knieën rond een lekkende Sinterklaaspop die naar Fanta Citroen ruikt.
Nou… dan toch liever Lourdes.
Al moet ik eerlijk zeggen dat mijn conditie tegenwoordig ook niet meer ideaal is voor bedevaarten. Ik moet soms al rusten na het tandenpoetsen. Laat staan dat ik onderweg hosties moet gaan uitdelen.
Je moet een beetje eerlijk blijven, vind ik. Zelfs met kanker. Of misschien juist zeker mét kanker. Er zijn al genoeg mensen die hoop verkopen in flesjes, kristallen of energetische trillingen. Ik hou het voorlopig liever bij dokters met koude handen en naalden waar ge niet vrolijk van wordt.
Maar goed… als iemand rust vindt in wierook, handgewuif of een mens die zegt dat uw aura nog niet helemaal verloren is, wie ben ik dan om daar mee te lachen.
Zolang ze u maar geen genezing verkopen in een potje van honderdtachtig euro zonder factuur.