Er zijn van die dagen waarop de tijd wat trager tikt. Niet omdat de klok stuk is, maar omdat jij zelf niet meer zo vlot beweegt als vroeger. Je lijf doet nog mee — op zijn manier, op zijn ritme — maar je hoofd blijft soms hangen in een gedachte die zich niet zomaar laat wegsturen.
Soms gebeurt het onverwacht. Je zit gewoon aan tafel. Of je ligt op de bank met een boek dat je eigenlijk niet leest omdat je al drie bladzijden lang met iets anders bezig bent. En ineens duikt die vraag weer op.
Heb ik het goed gedaan?
Niet omdat ik morgen onder de zoden ga. Daar zijn anderen voorlopig veel bezorgder over dan ikzelf. Maar sinds de kanker zich in mijn leven geïnstalleerd heeft als een onuitgenodigde huisgast die weigert te vertrekken, komt die vraag vaker langs.
Heb ik het goed gedaan?
Voor Mevr willy, die al zoveel van mijn stormen heeft doorstaan.
Voor zoonlief, met wie het vaderschap nooit volgens handleiding verliep.
Voor de mensen die een stukje met mij zijn opgelopen.
Ik weet het niet.
Er zijn stormen geweest. Ruwe jaren. Dingen die ik beter had kunnen aanpakken. Of vermijden. Soms ben ik met open ogen in het onweer gelopen. Soms was ik zelf de donder. Maar ik heb ook geprobeerd. Met vallen en opstaan. Met liefde, denk ik. Of iets wat daar dicht genoeg bij komt.
Het vreemde is dat de boekhouding eigenlijk al lang afgesloten zou moeten zijn.
Mevr willy die is er nog steeds. Ondanks alles. En ik hoop dat ze ergens, diep vanbinnen, nog weet waarom ze gebleven is.
En zoonlief — ook al heeft hij zijn eigen leven, zijn eigen zorgen — belt nog steeds terug.
En wanneer ik eens een dag geen blog schrijf, zijn er mensen die vragen of alles wel goed gaat.
Dat zijn feiten.
Alleen schijnen feiten niet altijd door te dringen tot de plaatsen waar twijfel woont.
Want ergens diep vanbinnen zit nog altijd dat kleine ventje van vroeger met zijn rapport in zijn hand.
En dat ventje kijkt niet naar de punten.
Dat kijkt naar die ene rode streep in de marge.