Verweesd

Het is een vreemd soort stilte die er nu hangt, zo eentje die je niet meteen hoort maar die langzaam tussen de regels kruipt, tussen de woorden die ik nog altijd schrijf en de woorden die niet meer terugkomen. Mijn verdriet om Timo is immens, dat woord is eigenlijk te groot en tegelijk nog te klein, want wat ik mis is niet alleen een mens, maar een stem die verweven zat in mijn dagelijkse bestaan hier, in dat kleine universum dat ik met bloggen en reageren rond mij gebouwd heb.

Iedereen weet intussen wel dat bloggen voor mij geen hobby is maar een levenslijn, een uitlaatklep zonder welke mijn hoofd dichtslibt als een afvoer vol herfstbladeren. Ik schrijf om te ademen, om mijn gedachten lucht te geven, om angst en verwarring en kleine overwinningen ergens neer te leggen waar ze niet blijven rondspoken.

Maar dat bloggen is meer geworden dan alleen mijn eigen noodzaak; het is de basis geweest van een hele vriendenkring, een netwerk van mensen dat dit forum allang overstijgt, met Kamanido’s, appgroepen, chats, echte ontmoetingen, echte stemmen, echte levens die zich met het mijne verweven hebben.

Want laat ons eerlijk zijn, ik schreef mijn blogs niet alleen om iets kwijt te raken, ik schreef ze ook om iets terug te krijgen. Reacties. Gesprekken. Weerhaakjes. Iemand die zei: schrijf daar eens iets over. Iemand die een zin dropte waar ik drie dagen op kon kauwen. Iemand die me uitdaagde, prikkelde, tegensprak, meesleurde in nieuwe kronkels van gedachten. Timo was daarin de grote gangmaker, de motor onder een verrassend groot deel van mijn woorden.

Talloze blogs van mij zijn geboren uit iets wat hij schreef, uit een reactie, een ironische prik, een halve grap, een “doe daar eens een stukje over”. Ik keek telkens weer reikhalzend uit naar zijn antwoorden, die altijd dat typische mengsel hadden van scherpte en warmte, gevatheid en menselijkheid, alsof hij met één zin tegelijk kon lachen en begrijpen. Zijn reacties waren geen bijzaak, ze vormden een deel van het bestaansrecht van mijn bloggen, alsof mijn teksten pas echt begonnen te leven wanneer hij er zijn stem tegenaan zette.

En dat deel is weggevallen. Onherroepelijk. Onomkeerbaar. Een leegte waar geen nieuwe reactie meer komt, geen “vreemd kind” meer opduikt, geen onverwachte gedachte meer mijn richting uitrolt. Natuurlijk zal ik blijven bloggen, want dat kan ik niet niet doen, het zit in mijn systeem zoals cappuccino in mijn aders, maar het zal nooit meer hetzelfde zijn. Er ontbreekt een stem in het koor, een tandwiel in het mechaniek, een lichtje in de verte waarop ik onbewust altijd zat te wachten.

Ik schrijf dus verder. Omdat dat is wat ik doe. Maar voortaan zit er, ergens tussen elke nieuwe zin, een klein stukje stilte. En die heeft zijn naam.