Vorige week heb ik het Groot Smoelenboek de wereld in gegooid.
Een boek met koppen. Letterlijk.
Dit weekend heb ik er nog wat aan verder gesleuteld. Bloggen mag ik niet — maar over dat Smoelenboek had ik aan Mevr willy niets beloofd. Dus ja 😇
Intussen hebben tweeëndertig kankerlijers er een plek gekregen, netjes in karikatuur gegoten, met een rafelrandje en een naambandje.
Een exclusieve orde, dus. Je komt er niet zomaar in: minimum drie scans, twee behandelingen en een enigszins morbide gevoel voor humor zijn vereist.
Al mag “partner van” ook.
Maar goed. Hoe meer zielen, hoe meer vreugde.
En vooral: hoe dikker het boek wordt, hoe sterker ik het gevoel krijg dat ik iets aan het bouwen ben dat groter is dan mijn geheugen nog aankan — en dat is tegenwoordig geen geringe verdienste.
Dus bij deze, plechtig en zonder kleine lettertjes:
wie zichzelf ook vereeuwigd wil zien tussen deze verzameling doorzetters, pechvogels en levenskunstenaars met een licht defect lijf, geeft maar een seintje.
Plaats genoeg.
En tussen twee ziekenhuisafspraken door heb ik voorlopig nog tijd zat.