Ergens ben ik er heilig van overtuigd dat alle hedendaagse huishoudtoestellen ontworpen zijn met maar één doel: het leven zuur maken van ons, arme oude kankerlijers met een chemobrein en een aangeboren wantrouwen tegenover alles wat piept.
Ik had dus een nieuwe microgolf gekocht. Schoon ding. Zwart, passend in het keukeninterieur. Strak design. Negen programma’s.
NÉGEN.
Voor iets dat in essentie één talent moet hebben: eten warm maken. Pfff
Nou, dan experimenteer je wat met al die standen. D'r zal wel één goeie bijzitten, ja toch ?
En dan, ineens, uit het niets, staat het daar : SAVE.
Groot. Onverbiddelijk. Alsof ik zonet een testament heb aangepast of per ongeluk op “kernkop lanceren” heb gedrukt.
Met dat chemobrein van mij duurde het even, maar goed, SAVE zal wel iets zijn van kinderbeveiliging.
Of seniorenbeveiliging.
Of bescherming tegen mensen met een chemobrein. zoals ik — mensen die gewoon hun lasagne willen en daarna verder leven.
Handleiding erbij. Zeventien talen.
ZEVENTIEN
Geen enkele die het woord SAVE vermeldt.
Alsof dat woord te schandelijk is om toe te lichten.
Een soort microgolf-Voldemort: that which must not be explained.
Gelukkig bestaat er ook voor microgolven een soort kanker.nl: een forum vol lotgenoten, radeloze zielen die elkaar moed inspreken tussen twee diepvriesmaaltijden door.
Blijkt dus effectief een kinderslot te zijn. Dat zich — waarom ook niet — spontaan activeert.
Zomaar.
Uit verveling, vermoed ik.
Oplossing: je moet twee toetsen tegelijk indrukken, drie seconden lang.
Welke twee?
Dat verschilt per type.
En natuurlijk — hoe kan het anders — mijn type staat er niet bij.
Er zijn drie knoppen.
Voor de wiskundige bollebozen onder ons: dat noemen ze drie fakulteit. 3x2x1 = zes mogelijke combinaties. .
Dus Mr willy begint te combineren, als een chimpansee met een Rubikskubus en een existentiële crisis.
Nou, nooit gedacht dat drie seconden zo lang konden duren.
Drie seconden is plots geen tijdseenheid meer, maar een beproeving.
Een mini-leven.
Een test van karakter, geduld en duimcoördinatie.
Maar kijk: na eindeloos proberen… SAVE verdwijnt.
Joepie.
Overwinning.
Ik voelde me even slimmer dan ik ben.
Tot ik één knop aanraak.
SAVE terug.
Alles weer op slot.
Zelfs ChatGPT keek me aan met zo’n digitale schouderophaal van:
“Ja… dit is boven mijn petje”
En dan — puur toeval — ontdek ik het laatste geheim:
na de juiste toetscombinatie moet je eerst nog het deurtje openen en weer sluiten.
Pas dan ben je vrij.
Een ritueel.
Een inwijding.
Bijna religieus.
Ik verwachtte halfweg een priester en een hostie.
En dan vinden ze het raar dat wij oude knarren verlangen naar vroeger.
Eén knop voor tijd.
Eén knop voor warmte.
En geen enkel toestel dat SAVE roept terwijl je gewoon warme soep wil.