Soms lees je op het forum iets , een reactie, een gewone zin, maar die dan ineens, met wat vertraging misschien, keihard binnenkomt.
“Toen ik in het ziekenhuis lag had ik geen idee wie ik zou kunnen bellen.”
Ik dacht eerst nog: ja jong, dat is hard. Dat wens je niemand toe.
Zo’n gedachte die je hebt bij het verhaal van een ander. Begrijpend, meelevend, maar toch veilig op afstand.
En dan dringt ineens dat besef door. Alsof iemand een deur opentrekt waarvan ik al lang had beslist dat ze beter dicht bleef.
Want wat zou ík doen.
Lig ik daar. Wit bed. Piepend toestel. Zo’n arts die iets uitlegt terwijl jij eigenlijk alleen maar hoort dat er iets niet goed is.
Wie bel ik dan.
En het antwoord kwam niet aarzelend of voorzichtig. Het was er meteen. Koud, helder, zonder franjes.
Niemand.
Geen lijstje in mijn hoofd. Geen naam dia
Soms lees je op het forum iets, een reactie, een gewone zin, maar die dan ineens, met wat vertraging misschien, keihard binnenkomt.
“Toen ik in het ziekenhuis lag had ik geen idee wie ik zou kunnen bellen.”
Ik dacht eerst nog: ja jong, dat is hard. Dat wens je niemand toe.
Zo’n gedachte die je hebt bij het verhaal van een ander. Begrijpend, meelevend, maar toch veilig op afstand.
En dan dringt ineens dat besef door. Alsof iemand een deur opentrekt waarvan ik al lang had beslist dat ze beter dicht bleef.
Want wat zou ík doen.
Lig ik daar. Wit bed. Piepend toestel. Zo’n arts die iets uitlegt terwijl jij eigenlijk alleen maar hoort dat er iets niet goed is.
Wie bel ik dan.
En het antwoord kwam niet aarzelend of voorzichtig. Het was er meteen, helder, zonder franjes.
Niemand.
Geen lijstje in mijn hoofd. Geen naam die vanzelf boven komt drijven. Geen nummer dat je zonder nadenken indrukt.
Alleen dat forum. Dat warme, troostrijke, soms ook wat rommelige forum. En daarbuiten… niet veel.
Eigenlijk niks.
En dat besef was geen gedachte. Het was gewoon een keiharde klap.
Geen melancholie, geen weemoed, maar een rauwe constatering die nergens verzacht werd: buiten dat scherm heb ik niemand. Geen vriend die zegt: ik spring in de auto. Geen stem die zegt: wacht, ik ben er zo.
Nou, dat besef doet iets met een mens. Niet luid, niet dramatisch, maar langzaam en diep. Het tast iets aan wat je altijd voor vanzelfsprekend hield, namelijk dat je ergens een plek hebt waar je zonder uitleg mag bestaan. Blijkbaar heb ik dat plekgevoel vooral digitaal georganiseerd. Praktisch, efficiënt — en pijnlijk zichtbaar wanneer het erop aankomt.
Het rare is: ik héb mensen gekend. Vrienden gehad. Avonden vol gesprekken, plannen, vanzelfsprekendheden.
Alleen… het leven schuift.
Mensen verhuizen. Relaties verwateren. Iemand wordt ziek. Iemand sterft. Jij wordt ziek.
En zonder dat je het merkt, kom je op een punt waar er gewoon niemand meer is overgebleven die dichtbij genoeg staat om te bellen vanuit een ziekenhuisbed.
Nou, ik heb geluk. Ik heb het forum, dat is geen surrogaat, het is echt. Daar zit warmte. Begrip. Mensen die me lezen zoals ik ben, zonder franjes. Mensen die reageren, die soms precies de juiste woorden vinden en soms ook helemaal niet, maar toch iets zeggen. Dat is veel waard. Meer dan ik vroeger ooit had gedacht.
Maar tegelijk is het ook confronterend dat het daar stopt. Dat als het scherm dichtklapt, de kamer weer stil is.
Misschien was dat wat die zin met mij deed. Hij nam een excuus weg. Dat verhaal dat ik mezelf wel eens vertel, dat ik graag alleen ben, dat ik niet zoveel nodig heb, dat het allemaal wel meevalt. Tot je merkt dat alleen zijn iets anders is dan niemand hebben.
Hoe je daarmee moet omgaan, geen idee.
Niet door er een plan van te maken, denk ik. Niet door plots een sociaal leven te gaan organiseren alsof het een boodschappenlijst is. Zo werkt dat niet.
Misschien gewoon door het te zien. Door het niet weg te duwen.
Door te zeggen: ja, zo zit mijn leven nu in elkaar. Dat is niet hoe ik het ooit had gedacht, maar het is wel wat het is.
En misschien is dat wel de belangrijkste reden waarom ik schrijf. Waarom dat forum zo belangrijk is. Omdat daar tenminste iemand leest. Omdat daar die ene zin kan vallen die niet alleen op mij inslaat, maar ook even blijft liggen, gedeeld, gedragen.
Want meer heb ik dus niet.