Upgrade

Er is een ramp gebeurd in huize Willy.

Mevr willy heeft nieuwe oogjes gekregen.

Officieel heet dat een cataractoperatie.
In de praktijk betekent dat dat de medische wetenschap een visuele upgrade geeft. Van versie 1.0 " wat troebel zicht" naar versie 2.0 :  2 ingebouwde HD lenzen met zoomfunctie, nachtzicht  én een ingebouwde stofradar.”

En dat laatste is voor Mr willy dus een kleine ramp.

Want in de hiërarchie van het huishouden is er één taak die officieel onder mijn bevoegdheid valt: de gang stofzuigen en dweilen. Een ogenschijnlijk eenvoudige opdracht, die ik jarenlang met een zekere souplesse heb uitgevoerd. Niet slordig, zeker niet. Maar toch met een filosofisch gevoel voor relatieve netheid.

Vroeger leefde Mevr willy in een zachte, vriendelijke wereld waarin kleine stofjes zich bescheiden mochten verschuilen in de plooien van het bestaan, en waarin een dweilbeurt vooral beoordeeld werd op algemene indruk en goede intenties. Het huis zag er proper uit, en dat was voldoende. Ik was, laat ons eerlijk zijn, een meester in het “globaal netjes”.

Nu loopt hier een vrouw rond met laserogen. Met arendsblik 2.0. Met een visueel bereik waar zelfs satellieten beschaamd van wegkijken.

Zij stapt door de gang met een blik die dwars door vloer, plinten en vermoedelijk ook door mijn smoesjes heen kijkt, en ineens verandert een onschuldig gangpad in een soort tentoonstelling van microscopische tekortkomingen.

Ze blijft staan.
Kijkt.
Buigt licht voorover.
En zegt dan, met een rustige stem die mij meer angst inboezemt dan eender welke uitbarsting:
“Heb jij hier wel gedweild?”

Op dat moment voel ik mij geen echtgenoot meer, maar een leerling die betrapt is op slordig huiswerk.

Want het probleem is niet dat ze overdrijft. Het probleem is dat ze het effectief ziet.

Waar ik vroeger een perfect aanvaardbare vloer zag, ziet zij nu subtiele dweilstrepen, een verdwaalde kruimel die zich strategisch tegen de muur heeft genesteld, en een minieme rand stof langs de plint die zich jarenlang ongestoord als cultureel erfgoed heeft mogen handhaven. Voor haar is de gang geen gang meer, maar een landschap vol details dat plots haarscherp tot leven is gekomen, alsof iemand de wazige filter van onze woning heeft verwijderd en vervangen door meedogenloze helderheid.

En ik, arme Mr willy, die dacht dat hij het systeem doorhad.

Mijn oude poetsstrategie — een elegante combinatie van vlug stofzuigen, een dweil met overtuiging door het midden van de gang halen en vervolgens doen alsof de randen vanzelf ook proper worden uit solidariteit — werkte jarenlang uitstekend. Het huis was proper genoeg, zij tevreden genoeg, en ik trots genoeg op mijn bijdrage aan het huishouden.

Maar nu?

Mijn takenpakket — gang stofzuigen en dweilen — is daarmee geëvolueerd van een gezellige bijzaak naar een hoogrisicofunctie.
Een job met kwaliteitscontrole op microniveau.

Ik dweil nu met de ernst van een chirurg. Langzaam. Geconcentreerd. Met kleine, beheerste bewegingen, alsof ik een operatie uitvoer op de linoleumvloer.

En toch.

Toch staat ze daar dan plots, met die nieuwe arendsogen, en zegt:
“Zie je dat randje daar?”

Neen.
Ik zie dat randje niet. Ik zie vooral mijn vrijheid verdampen.

Dus ja, die nieuwe oogjes zijn een medisch succes. Een zegen voor haar zicht.
Een triomf van de moderne geneeskunde.

Maar voor Mr willy is het een catastrofale upgrade van het huishoudelijk controlesysteem.

En terwijl zij stralend zegt hoe mooi en scherp alles nu is — de kleuren, de details, het licht — knik ik braaf en glimlach ik, als een man die weet dat de geneeskunde een wonder heeft verricht, maar tegelijk stil beseft dat dat wonder een onverwacht neveneffect heeft.

Want ja, de wereld is voor haar duidelijker geworden.
Veel duidelijker.

En jammer genoeg geldt dat ook voor mijn dweilwerk.