Er zijn organen die graag in de belangstelling staan.
De prostaat bijvoorbeeld.
Die heeft ondertussen meer interviews gegeven dan een gevallen politicus in verkiezingstijd.
De blaas houdt nachtelijke persconferenties om drie uur ’s morgens.
De darmen organiseren complete gaslekken met internationale impact.
En zelfs de kleine teen heeft intussen een soort revolutionair manifest gepubliceerd.
Maar de nieren?
Die zwijgen.
Twee brave werkpaarden, ergens achteraan in het lichaam geparkeerd, links en rechts van de ruggengraat, die al meer dan zeventig jaar bloed staan te filteren zonder applaus, zonder medaille en zonder zelfs maar een degelijke koffiepauze.
En geloof mij: dat begint te wegen.
Want terwijl Tumor Prostaat hier de grote vastgoedontwikkelaar uithangt en de medische wetenschap dagelijks nieuwe chemische experimenten door de leidingen jaagt, staan Nero & Nella Nier beneden in de kelder alles op te kuisen alsof ze in een recyclagepark van het UZA werken.
Chemo passeert daar. Hormoontherapie ook.
Prednison stormt elke ochtend binnen als een opgefokte vakbondsleider met vochtophoping.
En ondertussen giet Mr willy er cappuccino’s bovenop alsof koffie een officieel erkende nierdialyse is.
Pfff. Volgens de interne boekhouding hebben de nieren inmiddels meer farmaceutische resten verwerkt dan een gemiddeld waterzuiveringsstation langs het Albertkanaal.
En toch blijven ze werken.
Filteren. Sorteren. Kalium temmen. Vocht regelen.
En hopen dat er niet weer ergens een bloedresultaat verschijnt waarbij plots iedereen in paniek roept:
“De creatinine is gestegen!”
Dán ineens wel aandacht natuurlijk.
In de nieuwe aflevering van De Prostaatpers dienen Nero & Nella Nier daarom officieel klacht in tegen het beleid van het Lichaam der Willy.
Een licht vermoeide maar bijzonder gefilterde noodkreet uit de kelder van het menselijk bestaan.
En eerlijk?
Ik begin stilaan schrik te krijgen dat die twee binnenkort effectief het werk neerleggen.