Nou… de beslissing is gevallen.
Zondag trekken we er weer een paar dagen op uit, richting de Loonse en Drunense Duinen, waar de weergoden — met veel aplomb en nog meer zelfvertrouwen — een weertype 10 hebben aangekondigd. Tien, zeg ik u. Dat is zo’n cijfer dat ge normaal alleen ziet op reclamefolders van reisbureaus, vlak naast een turquoise zee en een palmboom die verdacht veel op plastic lijkt.
Das allemaal weer onder wat voorbehoud. Die weergoden kunnen harder liegen dan lopen. Ze hebben ons al meer dan eens een zonovergoten paradijs voorgespiegeld om ons vervolgens te laten ploeteren door nat zand en een wind waar zelfs een vuurtoren scheel van zou kijken. En toch… toch nemen we het deze keer maar weer voor waarheid aan. Niet omdat we naïef zijn — nou ja, misschien een béétje — maar omdat ge anders gewoon thuis blijft zitten, en dat is ook zo wat.
Want ja, voor die krakkemikkige knoken van ons worden de weersomstandigheden alsmaar belangrijker. Vroeger stapte ge gewoon buiten, weer of geen weer, en ging je door alsof ge van rubber waart. Tegenwoordig overlegt elk gewricht eerst met de andere, en tegen dat ze het eens zijn, is de dag al half voorbij. Zon helpt. Droog helpt. Geen wind helpt nog meer. Dat zijn geen luxevoorwaarden meer, dat zijn pure noodzaak geworden.
Dus zondag vertrekken we.
En normaal — let op dat woordje, normaal — zou de terugkomst ergens donderdag gepland staan. Maar eerlijk gezegd… dat zien we wel. Misschien blijven we een dagje langer als het goed zit. Misschien keren we vroeger terug als de knieën in staking gaan. Plannen worden in potlood geschreven, niet in inkt.
En nu weet ik dat er hier altijd wel een paar ongeduldige zielen rondlopen die alle dagen reikhalzend naar een nieuw blog uitkijken. Voor hen kan ik alleen maar zeggen dat ik misschien nog wel iets uit mijn concepten kan opvissen. Er zit daar altijd wel ergens een half afgewerkt stukje te sudderen, iets dat nog wacht op een laatste zetje. Maar zekerheid kan ik daar niet op plakken. Daarbij , Mr willy en mobieltjes, dat is niet zo’n beste combinatie. Het zou dus kunnen dat het hier een paar dagen wat stiller blijft… of net niet. Dat hangt er maar vanaf of de inspiratie onderweg mee in de rugzak kruipt of koppig thuis blijft zitten.
Maar die rugzak staat dus klaar, de wandelschoenen kijken mij al een paar dagen verwijtend aan alsof ze willen zeggen: “Allez man, wanneer is ’t nu?” En ergens voel ik het weer kriebelen, dat kleine gevoel van onderweg zijn, van even loskomen van het gewone gedoe, van zand onder uw voeten en wind die — hopelijk — een beetje vriendelijk blijft.
En als het weer tegenvalt?
Tja… dan zitten we daar misschien ergens achter een tas cappuccino, kijkend naar een grijze hemel, en zeggen we tegen elkaar:
zèèèg… we zijn toch maar gegaan.
Nou… das ook al genoeg.