Vroeger was pinnen een handeling waar geen seconde over werd nagedacht.
Kaart erin. Cijfertjes tikken. Geld eruit. Klaar.
Een reflex, bijna. Zoals ademhalen. Of vloeken wanneer men met de kleine teen tegen een stoelpoot botst.
Maar ergens onderweg, tussen chemo, scans en wachtkamers, heeft dat simpele pinnen zich ontpopt tot een klein avontuur. Zo eentje met verrassende plotwendingen: kaarten die plots onvindbaar zijn, pincodes die zich schuilhouden alsof ze op vakantie zijn, en automaten die op het scherm doodleuk melden dat de kaart geweigerd wordt — alsof dat een persoonlijke belediging is.
En precies daarom is is er in "Kanker voor Dummies" een handleiding verschenen
Een officiële handleiding, zorgvuldig opgesteld volgens de strengste normen van de moderne verstrooidheid, bedoeld voor iedereen die ooit aan een pinautomaat heeft gestaan en zich plots afvroeg waarom hij daar eigenlijk stond.
Het is een les geworden met duidelijke richtlijnen, praktische adviezen en een gezonde portie zelfspot. Want als er iets is dat men onderweg leert, dan is het wel dat lachen soms het enige gereedschap is dat nog perfect werkt, zelfs wanneer de rest een beetje hapert.
Bij deze aankondiging hoort uiteraard ook een afbeelding — een man die naar een pinautomaat staat te kijken alsof het ding hem persoonlijk iets kwalijk neemt, terwijl boven zijn hoofd een vraagteken zweeft dat verdacht veel lijkt op de toestand in het eigen hoofd.
Herkenbaar?
Waarschijnlijk wel.
Dus voor wie binnenkort nog eens richting geldautomaat trekt: lees het artikel eerst eerst even door. Niet omdat het moet, maar omdat het kan voorkomen dat men later thuis vaststelt dat de kaart nog vrolijk in de automaat zit, wachtend op de volgende klant met een beter werkend geheugen.
En wij…
wij doen wat we altijd doen: een beetje vloeken, een beetje lachen, en vooral blijven proberen alsof het allemaal nog vanzelf gaat.
