Vanmorgen zat ik weer achter de PC. Grote mok cappuccino naast mij. Buiten nog donker. Zo'n donkerte die niet echt nacht meer is en ook nog geen ochtend. Dat tussenmoment. Alsof zelfs de dag nog twijfelt of hij er wel zin in heeft.
Vroeger lette ik daar nooit op. Donker was donker. Klaar.
Maar tegenwoordig zit ik meer te kijken. Naar lucht. Naar bomen. Naar kleine dingen die een mens vroeger gewoon voorbijliep zonder ze een tweede blik te gunnen. Misschien komt dat met ouder worden. Of met kanker. Of met dat rare besef dat tijd ineens geen oneindig groot magazijn meer lijkt, maar eerder een kelder waar ge af en toe denkt: pfff... er liggen precies minder dozen dan vroeger.
En ineens moest ik denken aan een gedicht dat ik las. Over een ster.
Geen grote heldhaftige ster uit een kerststal. Niet zo'n Hollywoodster die met veel lawaai aan de hemel hangt alsof iedereen verplicht is ernaar te kijken. Nee. Een klein, bibberend dingetje. Een koppige ster.
Terwijl de rest van de hemel al opgegeven had.
Iedereen kent dat beeld wel. Ge hebt van die periodes waarin mensen verdwijnen uit uw leven. Sommigen letterlijk. Sommigen stilaan. Vrienden die sterven. Contacten die verwateren. Dingen die ge vroeger graag deed verdwijnen. Zelfs stukjes van uzelf verdwijnen soms ongemerkt.
Lopen bv.
Of lezen. Jarenlang was dat mijn schuilplaats. Mijn kelder stond vol boeken. Duizenden. Ik kon verdwijnen in verhalen en er uren later weer uitkomen alsof ik een andere wereld bezocht had. En toen kwam dat vreemde moment waarop ik begon te vergeten wat ik gisteren gelezen had.
Dat zijn van die kleine begrafenissen waar niemand bloemen voor stuurt.
Ge verliest geen mens. Ge verliest een stukje van uzelf.
En toch... vreemd genoeg blijft er altijd iets over. Een klein koppig sterretje.
Niet groot genoeg om de hemel te verlichten. Zeker niet. Maar groot genoeg om te zeggen: vooruit dan maar. Nog één dag.
Nog een wandeling.
Nog een reisje.
Nog een blog.
Nog een mok cappuccino.
Misschien is dat ouder worden. Niet wachten op grote wonderen, maar leren leven van kleine lichtjes.
Want ik vermoed dat bijna iedereen zo'n ster heeft. Een reden die eigenlijk veel te klein lijkt om een mens recht te houden.
Een hond. Een partner. Een forum. Een herinnering.
Een boekje dat nog af moet.
Of gewoon de hoop dat morgen misschien een goeie dag wordt.
En ge merkt dat soms pas wanneer ge naar boven kijkt. Wanneer alles donker geworden is.
En er toch nog iets schijnt. Klein. Bibberend.
Maar koppig genoeg om te blijven.
En nou ja... misschien hebben wij uiteindelijk allemaal een beetje zo'n ster. Niet de helderste. Niet de grootste.
Maar nog altijd niet uitgedoofd.