De heel oude rotten van dit forum herinneren zich misschien nog de oude versie van Mr willy.
Een versie die hier geregeld een mop kwam droppen. Soms flauw, soms melig, en af en toe eentje waarvan ge achteraf dacht: “Pfff… die had eigenlijk nét niet door de censuur gemogen.”
In die tijd had ik nog het verstand van een puberale frituuruitbater op kermiszondag en vond ik werkelijk alles grappig zolang er iemand verontwaardigd genoeg van werd.
Maar ja… een mens wordt ouder.
Braver ook, zogezegd.
Maar de kanker kabbelde voort. Het leven werd serieuzer. En ergens onderweg zijn die oude moppen allemaal weg: blogs die verwijderd zijn, kapotte back-ups en wellicht ook een paar goedbedoelende moderatoren met lichte paniekaanvallen.
En toch.
Het bloed kruipt waar het niet lopen kan.
Dus vooruit.
Na lange tijd nog eens een ouderwets flauw, licht aangebrand moppeke. Gewoon… om het af te leren.
-------
In onze straat woont sinds kort een ouder koppel waarvan de buurt overtuigd is dat ze nog elke avond de lakens in brand steken.
Nou ja… dat denkt de buurt toch.
Elke dag opnieuw hetzelfde schouwspel.
Zodra die twee thuiskomen, nog vóór de voordeur open is, schuift de hand van die man pardoes onder de rok van zijn vrouw. Gewoon. Midden op straat. Aan de auto. In het volle zicht van de bakker, de buurvrouw met haar hortensia’s en drie kinderen die nog met krijtmannetjes op de stoep zitten te tekenen.
Ge kent dat.
Binnen de week draait zo’n straat warmer dan een frituurketel op kermismaandag.
Er wordt gefluisterd achter de vitrage. Mensen kijken zogezegd toevallig uit het raam wanneer de auto arriveert. Zelfs de overbuurman, die anders nog geen begrafenis van een staatsman zou opmerken, stond ineens iedere avond paraat met zijn koffie en verrekijker.
En uiteindelijk gebeurt wat in Vlaanderen altijd gebeurt wanneer mensen zich vervelen: er wordt vergaderd.
In de garage van nummer 14 nog wel. Met koffiekoeken en veel verontwaardiging.
Want dit kon zo niet langer.
Dat soort passionele taferelen hoorde binnenshuis thuis. Niet tussen de vuilnisbakken en de geparkeerde Opels van de straat.
Dus stuurden ze een woordvoerder. Een man met sandalen en een veel te serieus gezicht voor iemand die vrijwillig buurtvergaderingen bijwoont.
Die brave man van de buurt schuifelde dus naar voren als vrijwillige woordvoerder van het collectief ongemak.
Hij kuchte eens beleefd, keek wat naar zijn sandalen alsof daar plots interessante informatie opstond, en zei dan voorzichtig:
“Kijk… begrijpt u ons niet verkeerd hé. Wij vinden het eigenlijk prachtig dat ge op uw leeftijd nog zoveel passie voor elkaar hebt. Echt waar. Dat houdt een mens jong, zeggen ze dan. Hormonen zijn hormonen hé… zelfs met een kunstgebit en twee nieuwe heupen.”
Hij glimlachte zenuwachtig.
“Maar euh… als ge iedere avond nog vóór ge binnen zijt met uw hand onder de rok van uw vrouw verdwijnt… dan zou de buurt het toch appreciëren mocht dat romantische gedeelte zich voortaan iets meer binnenshuis afspelen.”
Die oude man kijkt alsof hij net gehoord heeft dat de paus een OnlyFans-account begonnen is.
“Maar meneer toch,” zegt hij verbaasd, “ge ziet dat helemaal verkeerd!”
En dan zucht hij diep.
“Mijn vrouw heeft een houten been. En boven haar knie zit een spijker. Daar hangt onze huissleutel aan.
Ik probeer gewoon binnen te geraken.”
😂😂😂