Wanneer ge voor de eerste keer een onbekend bos binnenwandelt, is alles nieuw.
Achter elke bocht kan iets verrassends opduiken. Een open plek. Een beekje. Een oude eik. Een vergeten paadje waarvan ge u afvraagt waar het naartoe leidt.
Ge wandelt dan niet echt van punt A naar punt B.
Ge ontdekt. En elke stap brengt iets mee dat ge nog niet gezien hebt.
Maar stel dat ge datzelfde bos niet één keer doorwandelt. Stel dat ge dat duizend keer doet.
Op den duur kent ge de grote paden. Ge weet waar het bruggetje ligt. Waar de beek een bocht maakt. Waar die oude eik staat die ooit indruk maakte maar ondertussen een vertrouwde kennis geworden is.
En op een dag gebeurt er iets eigenaardigs.
Ge slaat een zijpad in en ineens denkt ge: Verdorie. Hier ben ik precies al eens geweest.
Niet gisteren. Misschien jaren geleden.
Maar toch.
Ik heb deze boom al eens beschreven.
Dit uitzicht al eens bewonderd.
Deze gedachte al eens gedacht.
En dat gevoel bekruipt mij de laatste tijd meer en meer wanneer ik aan een nieuw blog begin.
Niet omdat de woorden wegblijven. Integendeel. Woorden genoeg. Gedachten ook. Elke dag gebeurt er wel iets. Een gesprek. Een herinnering. Een ergernis. Een observatie. Een voorvalletje met autosleutels, een camper of een ziekenhuisbezoek.
Maar na meer dan duizend blogs begin mijn eigen voetsporen terug te zien. Niet letterlijk natuurlijk. Ik schrijf niet elke week opnieuw hetzelfde verhaal. Maar de grote thema's beginnen vertrouwd terrein te worden.
Soms merk ik dat ik alweer over een scan bezig ben. Of over vergeten. Of over emoties. Of over die vreemde gewoonte van een mens om pas te beseffen wat belangrijk was wanneer hij het begint kwijt te raken.
Ik heb die paden ondertussen al vaak bewandeld. Soms vanuit een andere richting. Soms bij regenweer in plaats van zonneschijn. Soms met wat meer zelfspot, soms met wat meer melancholie.
Maar het blijft hetzelfde bos.
En daar is op zich niks mis mee. Een mens leeft uiteindelijk ook maar één leven. Ge kunt alleen schrijven over wat ge ziet, voelt en meemaakt.
Toch merk ik dat er naast dat bos ondertussen ook andere dingen liggen te wachten.
Boekjes die half afgewerkt zijn. Het smoelenboek. De Prostaatpers. De Kronieken van Zweef. Marjolijn. Verhalen die al maanden in een map zitten.
Projecten die mij soms verwijtend lijken aan te kijken wanneer ik alweer een nieuw blog zit te typen.
Alsof ze willen zeggen: "Moet ge nu écht nog eens hetzelfde bos in? Wanneer begin je nu aan die stapel hout ?"
Pfff. Misschien hebben ze een beetje gelijk.
Want als ik eerlijk ben, heb ik al vaker aangekondigd dat ik ging minderen met bloggen. Meer dan eens zelfs.
En telkens liep dat ongeveer hetzelfde af. Ik nam mij plechtig voor om wat rustiger aan te doen. Om meer tijd vrij te maken voor andere dingen. Om niet op elke gedachte te springen die voorbij kwam.
Maar twee dagen later zat ik opnieuw achter mijn pc. Niet omdat iemand dat van mij verwachtte. Niet omdat het moest. Maar omdat er weer iets in mijn hoofd zat dat eruit wilde.
Dat is misschien nog het lastigste om uit te leggen.
Mensen denken soms dat bloggen een hobby is. Maar voor mij voelt het vaak meer als een aandrang. Zoals niezen. Of honger. Of de onweerstaanbare behoefte om toch nog even te gaan kijken wat er op het forum gebeurd is.
Er loopt altijd wel ergens een gedachte rond die aandacht vraagt. Een herinnering. Een ergernis. Een vraag. Een absurde vergelijking waar ik ineens moet om lachen.
En voor ik het goed besef ben ik alweer aan het schrijven.
Misschien is dat ook de reden waarom ik na al die jaren nog altijd blogs produceer alsof ik betaald word per woord. Wat overigens een bijzonder slecht businessmodel zou zijn, want ik ben er nog geen euro rijker van geworden.
Maar toch. De laatste tijd vraag ik mij af of het misschien niet verstandig zou zijn om wat minder vaak dat bos in te trekken.
Niet omdat ik het beu ben. Niet omdat er niks meer te ontdekken valt. Maar omdat er naast dat bos ondertussen een hele stapel hout ligt die ooit nog een huis moet worden.
Boeken. Verhalen. Projecten. Dingen die al jaren geduldig wachten tot ik eindelijk eens stop met rondwandelen en begin met bouwen.
Vroeger dacht ik altijd dat die stapel projecten wel op mij zou blijven wachten. Tegenwoordig ben ik daar niet meer zo zeker van.
Alleen ken ik mezelf ondertussen ook een beetje.
En ik vermoed dat ik morgenvroeg toch weer even aan de rand van dat bos zal gaan staan.
Gewoon om te kijken.
Voor het geval er ergens toch nog een nieuw paadje verschenen is.