Jarenlang schrijf ik al blogs Bijna dagelijks
Over kanker, wandelen, vergeetachtigheid, campers, scans, leven, dood, liefde, angst, hoop en af en toe een verdwaalde cappuccino.
En wat gebeurt er?
Niks
Een geranium schrijft één stukje. Eén.
En onmiddellijk staat er een reporter van De Prostaatpers in de tuin om hem te interviewen.
Niet mij. De geranium.Ik heb nog geprobeerd uit te leggen dat ik degene was die de blogs schreef.
Dat maakte geen indruk.
"De geranium heeft momenteel meer nieuwswaarde," kreeg ik te horen.
Dat komt hard binnen.
Heel de aandacht ging naar een plant die al jaren werkloos op een vensterbank zit.
Nou, werkloos is misschien niet het juiste woord.
Volgens het artikel houdt hij zich bezig met wolken observeren, merels bestuderen en het analyseren van de menselijke soort. Blijkbaar levert dat tegenwoordig journalistieke belangstelling op.
Het interview zelf liep overigens niet helemaal volgens plan.
De reporter arriveerde met notitieboekje, perskaart en een gezonde dosis beroepsvertrouwen.
Twintig minuten later vertrok hij met existentiële twijfel en meer vragen dan antwoorden.
De geranium had ondertussen uitgelegd waarom mensen te veel nadenken, waarom organen altijd klagen en waarom een merel vaak verstandiger bezig is dan een mens.
Professor Gleason schijnt het verslag persoonlijk gelezen te hebben.
Dat alleen al baart mij zorgen. Want zodra wetenschappers beginnen te luisteren naar kamerplanten, weet ge dat de zaak ernstig wordt.
Hoe dan ook. Het volledige interview verschijnt vandaag in De Prostaatpers.
Ik raad iedereen aan het te lezen.
Niet omdat het over mij gaat.
Integendeel. Volgens de geranium ging het helemaal niet over mij.
En dat is misschien nog het vreemdste van alles.
